Mijn Kijk op Dingen

20. nov, 2019

Boompje groot…, plantertje dood’. ‘…hoge bomen vangen veel wind’. Of… ‘De bomen groeien niet tot in de hemel……’
Wij kunnen nog meer gezegdes opnoemen en dat zullen wij ook doen. Dat kan nu nog, binnenkort is onze tijd voorbij. Het is nog enkele dagen. Wij kunnen en moeten afscheid nemen en dat doen wij met onze laatste woorden.

Afscheid nemen van een plaats langs een buitenweg waar wij populieren ooit zijn gepland. Met onze wortelkluiten zijn we ooit in de berm van de Dingshofweg geplant. Sinds dat moment hebben wij heel veel mee gekregen wat onder onze takken door… héén en ook… terug heeft bewogen. Lopend, fietsend en motorvoertuigen waarbij wij een deel van hun uitstoot mochten opnemen. Verder al wat kruipend, sluipend, jagend, stil bewegend…, maar ook met veel geblaf langs onze rechte en stijve stammen heeft bewogen. Wij nu ‘oude bomen moet men niet verplanten’ en dat zeggen wij nu letterlijk. Wij worden in één van de komende dagen gekapt.

Onlangs stond het in het huis-aan-huis blad wat bezorgd wordt in de gemeente Olst-Wijhe, officieel aangekondigd. Sindsdien wachten wij gelaten nu in deze koude, kille en regelmatig natte novemberdagen. Wij laten nu onze herinneringen gelaten vanuit onze takken door de wind wegwaaien. ‘Jonge boompjes moet men buigen…’ Zo is het in jullie mensenwereld. Het begint al vroeg. Jonge kinderen moet men het wel en wee in jullie mensenwereld bijbrengen. Opvoeden hebben wij begrepen. Dat kunnen we veel herinneren. Onder onze takken en bladeren door werden de kleine mensen gewezen op veilig in het verkeer deelnemen, waar op de weg onder ons wel eens te hard wordt gereden over het asfalt. Wat voor een soort mens die dat doet, is voor ons niet meer belangrijk. Het zal waarschijnlijk met tijd en druk zijn te maken hebben en misschien nog meer. Velen van jullie zijn continu bezig met hun status in jullie leven. Erbij horen. Neem hierbij een goede raad van ons aan, neem in jullie leven daarbij goede keuzes. ‘Keurboom komt tot vuilboom…!’

‘Een boom valt niet met de eerste slag…’ Dat zal bij ons zo zijn. Tenminste wanneer de houthakkers binnenkort het bij ons met een bijl gaan doen. Nu is onze vitaliteit in de laatste jaren sterk afgenomen en hierdoor kunnen onze takken spontaan afbreken. Pijnlijk voor ons, dus daarom willen wij dat het kappen snel gaat. Graag met een goed geslepen ketting van de kettingzaag. Pijnloos en geen onnodig lijden, dat willen wij! Het lijkt ons geen moeilijke taak voor de mens die het bij ons gaat doen. Jullie mensen hebben het in je om (gemakkelijk) snelle moeilijke beslissingen en keuzes te nemen. Bewegen van het ene moment naar het andere moment. Real-life als ook virtueel op jullie social-media. Elke dag weer… Wij bomen hebben dat niet en hebben dat ook nooit gehad. Wel de wisselingen in de seizoenen door de jaren heen. Warm weer in de zomer, onze bladeren verliezend in de herfst en stormen, als starre en doodse vormen staan in het winterlandschap en vele keren hoog uitstekend in een wit landschap. In het voorjaar, in de lente werden wij altijd blij en dat konden wij uiten met nieuwe en verse bladerengroei aan onze takken. Wanneer worden jullie blij en waar worden jullie blij van? Bij een succes wat jullie geboekt hebben? Bij een genoegdoening, een behaalde eer? Bij zorgen en lasten waar jullie niet naar om kijken, wat door jullie toedoen bij je medemens hebt toegebracht? Dat voor jullie eigen gewin? ……binnenkort gebeurt het bij ons. Hopelijk vallen wij op de gewenste valplek. Bij jullie ‘succes-mensen’ (!?) is het volgende; ‘Waar de boom valt, blijft hij liggen…’

‘Aan de vruchten kent men de boom…’ Wij populieren hebben een staand karakter. Rechtop staand in het landschap. Bakens in het landschap zijn wij. Het landschap wat jullie mensen vormen door flora te planten, te oogsten, maar ook in het kappen van het groen om ruimte te scheppen voor jullie te bouwen woningen en wegen. Jullie willen ruimte om wonen en snelle verbindingen om te reizen. Planologisch beleid, besloten door beleidsmensen en die hebben jullie in vele soorten. Samen met hun uitspraken en beslissingen. Zolang deze mensen gekozen worden geven wij wuivende bladeren mee, maar wij willen deze beleidsmensen een boomlengte raad meegeven… ‘Na de blaren vallen de bomen.’

Nog een aantal dagen en dan komt de kettingzaag. Nogmaals, graag één met scherpe tanden. Wij gaan jullie verlaten en wij laten om deze feit geen blad vallen. Kan ook haast niet, wij hebben het haast door normale herfstsferen verloren. Ons leven is voorbij, straks zijn wij houtspaanders en misschien energie voor de bio-centrales. Dat kenden wij nog niet toen wij gepland werden, maar dat is in zo zoveel nu. Wat wij wel vernomen hebben is dat waarschijnlijk voor het eind van dit jaar onze plekken bezet gaan worden door nieuwe populieren. Als laatste nu, het is een tip van ons. Geniet van het leven, dat jullie goede dingen mogen beleven. Denk niet (terug) aan het treurige en het zware in het leven, maar denk aan het volgende… ‘Wie tegen een goede boom leunt, heeft goede schaduw…!’


Klik hier voor alle foto’s genomen op zondagmiddag 17 november.

 

21. okt, 2019

Vandaag was het weer. Wandelen voor de wandelaars en… verstilling voor een fietser. Deze fietser mocht afgelopen zondag zich afsluiten van de hectiek van het dagelijks om zich heen en hierom richten of aangebrachte aanwijzingen correct zijn aangebracht. Eén zijn met de taak wat de fietser had en één zijn met het landschap.

Zijn taak laat hem als fietser door een omgeving fietsen waar hij zijn ‘roots’ heeft liggen en ooit heeft betreden, in wat voor een zin dan ook. Bij de vele plekken waar de aanwijzingen hem toe laten fietsen kan hij herinneringen en gedachten naar boven brengen. Al is er door het normale zin in hem ook al veel weggestroomd. Mooie herinneringen blijven met een glimlach je bij. Minder mooie zijn er ook en je raakt deze niet kwijt. Het zit in je en blijft in je. Gegrift… Het werkt en kan werken als een blokkade in je. Je mag je prijzen wanneer je het kunt plaatsen. …en dat doet het bij deze fietser dan ook.

De wandelroutes fietst de fietser vandaag langs nostalgie, maar ook langs verbazing uitgevoerd door de natuur. Hoe open kan het zijn. Open en transparant… Wat anders dan wat mensen met een aanzien, in zich hebben. Deze kunnen regeren en dat vaak in regels en bepalingen naar buiten te brengen. Oké…, als je op het aangegeven pad begeeft dan is er niets aan de hand. Daarbuiten kan het tegen de regels zijn. De fietser heeft het in zijn verleden ook ervaren. Maar hij heeft zich niet laten ‘vangen’. Rustig zijn kansen afwachten en daarop reageren, dan komt er ergens wel een opening. De fietser weet ook dat hij in zijn toekomst kansen moet afwachten. Het geldt voor een ieder. Belangrijkste is om open te blijven.

Voor de wandelaars die deze zondag meewandelen wordt goed voor gezorgd. Ze kunnen hun krachten herstellen met wat wandelaars fijn vinden onderweg. Genietend van de vele herfstsferen waar zij doorheen wandelen maakt hen behoeftig. Aan deze behoefte wordt voldaan en dat in een ambiance wat voor de wandelaars het de wandeling is… Herfst! Voor vandaag grijs weer, hierdoor tijdloos, stil van wind en dat met een klein spatje regen. Welke wandelaar zou op deze dag niet tot inkeer zijn gekomen met deze grijze sfeer?

Voor de fietser zijn de wandelroutes van deze zondag tweemaal. ’s Morgensvroeg controleren of de pijlen nog goed op hun plaatsen hangen. ’s Middags samen met een collega-fietser alles opruimen op de aangegeven wandelroutes. Daar op weg naar het punt van beginnen, twee wandelaars. Ooit door een foto is het met haar begonnen. Samen al veel beleefd Door de andere wandelaar bewoont de fietser ieders aardbol. De fietser vind het prachtig dat hij zijn kilometers nog zo kan wandelen. Hij gunt hem nog vele wandel- (herfst-)tochten🙂 en de fietser fietst daarbij naar zijn taak. Hij gaat aanvang maken met wat hij al decennia lang doet voor de wandelvereniging, het zich bekommeren om de aangebrachte aanwijzingen. Het fietst hem door het rustgevende en verstilde landschap. Waarbij de herfst (gelukkig!) haar rustieke sfeer geeft. Het mag de fietser de vele kilometers begeleiden, door vele mooie bossen, bospaden, landweggetjes en landschap. De schoonheden van verval zijn zichtbaar en er zijn ook andere schoonheden. Het hoort allemaal bij deze jaargetijde, bij de herfst.

Voor de fietser is het eind in zicht. Hij heeft geen wandelaars kunnen aantreffen als achterblijvers en gaat ervan uit dat alle deelnemers zich hebben afgemeld. Alle pijlen zijn nu ook bijna opgeruimd. Einde Landgoederenwandeltocht waar de deelnemers zich na afloop, in de voor de fietser bekende plakplaatjes een keuze mochten maken voor hun wandelboekjes. De fietser mocht zich laten genieten in een eigentijds en stevig moment en met napraten deze zondag evalueren. Het was goed verlopen. Volgend jaar voorjaar is er een lentesfeer te wandelen en fietsen. Hopelijk met vele uitingen van de natuur daarin. Vandaag niet. Wanneer de fietser zijn fiets neemt in een wat regenachtig weer en daarbij de vijf kilometer naar huis erbij optelt, komt hij tot de conclusie dat hij een mooie fietsdag heeft gehad in een mooie verstilde landschap van de herfst. Ik kan hier helemaal van genieten…  

 

Klik hier voor alle foto’s genomen op deze stille zondag. #blauwecompactcamera #mijnlumix

 

23. sep, 2019

1 – Vraag je dat ook wel eens af. Je kijkt terug ...en dan?

2 – Vooruit kijken is onzeker. Wat bevindt er vooruit?

3 – Links langsheen gaan...?

4 – Rechts langsheen gaan...?

5 – ...of midden over onze paden volgen?

6 – Waar gaan jouw en mijn lijnen naar toe?

7 – Weten wij waar deze überhaupt vandaan komen?

8 – Met zon en wind in je gezicht, hoe voelt dat?

9 – Denk je in onoplosbare knopen?

10 – Dank je...👍 Je hebt bijna mijn wandeling in tien foto's meegewandeld. Wees trots...😉  

 

Klik hier voor alle foto's van je wandeling.

 

3. aug, 2018

Vandaag voor het laatst… De geluidsdecibellen zijn rustiek en vooral klassiek. Wanneer ik je op weg breng door het vroege rustieke landschap, laat jij jezelf naar mij toe van de rustieke kant zien. Je bedient mij door de bestuurders-attributen in mij te bedienen. Rustig, berustend en met klassieke muziek.

Hoe mijn tijd voor jou was, dat weet je niet. Je krijgt het ook niet te weten. Ik ken je nu van de radio in mij op vier. De Ochtend van 4 en vandaag voor het laatst. Voor de laatste keer door jouw landschap heen rijden. Vanaf je woonplaats, langs je geboortegrond, de regio in, op weg naar je dagelijkse werkzaamheden. Daar mocht ik een acht uur lang wachten om je weer daarna naar huis te brengen. Zo ging dat vele maanden. In die maanden heb je in mij mogen rijden, genieten van de omgeving en dat heen en weer elke dag. Je hebt mij mogen verzorgen. Voorzien van brandstof en andere vloeistoffen. Voor onderhoud mij naar de garage gebracht en voor de kilometerregistratie heb je een rittenregistratie bijgehouden. Afgelopen dagen ben ik schoongemaakt. Van buiten en in mij ben ik ontdaan van zand en stof op de bekleding. Het verzoek is dat je mij schoon achter laat. Schoon zoals klassieke muziek kan zijn.

In het begin was je onrustig. Ik weet waar dat vandaan kwam. Hierom zat je te zappen op de radio. Van het ene naar het andere muzieknummer waarin je prettig kon zijn. Gelukkig ben je daarin rustig geworden en dat door het vinden en waarderen van klassiek. Muziek op Radio 4 en dat in het klassieke segment. Orkesten, violen, piano, gezangen en vele rustieke vormen van klassieke muziek. Net zoals in de weersomstandigheden. Daar was waarin jij mij reed het veelal rustig. Maar ik mocht je ook met mindere weersomstandigheden laten rijden. Met mijn brede slofjes door de sneeuw glibberen, spiegelgladde wegdek hebben wij beleefd, een vliegende storm hebben wij net langs ons heen kunnen laten gaan. Mijn ruitenwissers mochten af en toe ook heftig heen en weer gaan. Nu onlangs en met deze warme hete dagen laat ik je koel rijden in mijn airco gekoelde ruimte. Koel genieten van je Radio 4.

Ik denk dat ik je ga missen. Weet ook niet wie mijn volgende berijder wordt. Wat heeft hij of zij voor een muzieksmaak? Ik mocht je F500 zijn en dat vond je in vergelijking met jachtvliegtuigen zoals de F16 en straks de F35 geweldig. Je kon mij laten rijden. De klassieke noten konden in mij snel gaan. Door jouw gaspedaal intrappen en ik mocht op een stuk stil snelweg voluit. Geweldig als klassiek meer is dan soft en te rustig. Daarbij, als de buitenlucht langs mijn carrosserie suist…

…en zo is vandaag onze tijd nu voorbij gesuisd. Al was het door jouw stappen en beslissingen. Jouw goed recht. Naar de tijd nu achter je, denk je met dankbare gevoelens. Je bent bij jouw bijna voorheen werkgever omhoog geklommen. Je bent hem dankbaar voor. Mooie projecten en collega's heb je daar beleefd. Wat ik hopelijk met jou ga beleven is dat ik met een volgende bestuurder in mij, je gaat tegenkomen en dat jij trappend op de fietspedalen onderweg bent van óf naar je nieuwe dagelijkse werkzaamheden……

…en OJEE……!! Als je dan met doppen in of op je oren, luisterend naar jouw ‘De Ochtend van 4’ aan het verkeer deelneemt. TOOOOOEET…😠😉

 

Klik hier voor alle foto's van mijn Ochtenden op 4. Deze zijn afgelopen weken genomen als afscheid van het op en neer reizen naar het oosten van het land. Het vele klassiek zijn muziekstukken welk ik afgelopen maanden op de radio heb mogen luisteren. Deze heb ik daarna op YouTube opgezocht. Zo heb ik meer muziekstukken mogen vinden……

8. mei, 2018

Echt... Lekker... Genieten...... Daar sta ja dan. 's Nachts iets over half twee. Een fatsoenlijk mens geniet van zijn nachtrust. Nee... Een student Fotovakschool (#FVS) staat zijn fotocamera te bedienen.
Dit alles voor de Lol?

Nee... Het was een klein beetje niet voor de Lol. ...en een nacht slapen missen na een enerverende dinsdag overdag theorielessen en praktijkoefeningen volgen in Apeldoorn is niet echt fijn. Maar goed, voordat ik van huis vertrok had ik nog vier uren lang mijn ogen gesloten in een slaaptoestand. Totdat bij mij in de nacht van woensdag 21 maart, vlak voor mijn wekker afging... (waar ben ik en hoe laat is het...!?) mijn ogen zich openden. Oké..., het was tijd om op te staan.

Jaaa... Het was ook voor de Lol... Een mens zien werken voor zijn 'brood' en om zijn brood. Dat mocht ik een nacht aanschouwen. Al wist ik toen nog niet hoelang ik tussen de brood-liefhebbende mensen aanwezig zou zijn... én wat ik zou gaan fotograferen. Ooit was het als een vraag en als een belofte ontstaan, maar door gedachtegangen en hierdoor veranderingen was het wat verwaterd. Nu in de nacht van woensdag 21 maart stond ik daar Lol te beleven dat ik het dagelijks brood... en later het vele kleine lekkers (om te watertanden🙂) mocht fotograferen en dan in hoe het werd én wordt bereidt. Daarbij was het niet voor de lol. Nee..., het was met een opdracht; Maak een 'reportage voor een magazine' of in mijn geval voor een (fictief) bakkersvakblad.

Mijn reportage heb ik getracht in twaalf foto's samen te vatten. Twaalf foto's was de wens. Daarbij heb ik voor mijn reportage het alleen bij het brood gehouden. Naast de twaalf foto's mochten mijn medestudenten en ik een layout van onze magazine bedenken of ontwerpen. Verder mochten we een foto uitzoeken wat kon dienen voor de open middenpagina. In de twaalf foto's heb ik mij een moedige keuze moeten maken. Het bleef in de nacht en ochtend niet tot de benodigde foto's voor de opdracht. Voor de voorpagina had ik kort na mijn 'shot' op mijn fotocamera het in mij dat deze foto het moest worden. De middenpagina is na alle foto's bekijken en selecteren ontstaan.

Om een ieder mijn grote hoeveelheid brood- en gebakfoto's te besparen... Stel je voor dat een ieder na het zien van het vele lekkers het weg moet werken in bewegelijke, sportieve en slankmakende activiteiten, heb ik een selectie gemaakt van mijn foto's en deze ingedeeld in een thema. Hiervoor heb ik de volgende thema's;

Dan nu mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Het is bij mij niet de bedoeling dat een ieder zich vol eet met het vele lekkers. Nee..., ik heb hierbij getracht om de Mens, het Proces en de Beleving hierin vast te leggen. Brood en gebak, het één is een dagelijks levensmiddel voor de mens. Het andere is genieten bij de mens. Maar het zijn producten waar de Warme Bakker met veel passie zijn vakmanschap toedient naar de mens.
Ik wil Bakkerij Jorink in Raalte bedanken dat zij naar mij toe de mogelijkheid hebben gegeven voor mijn reportage-opdracht. Het was STOER!

 

Klik hier voor mijn foto's van de reportage-opdracht, module Locatiefotografie Fotovakschool.