Mijn Kijk op Dingen

12. sep, 2017

Het 'licht' wordt definitief verwijderd… Ooit gaf het licht en dat naar vele generaties. Om hierin duidelijk te zijn, elektrisch licht. Maar licht geven doet het niet meer, het staat ontredderd erbij en haveloos in het landschap.

Licht wat door bovengrondse draden naar velen ging. Licht in de vorm van elektriciteit. Wat gebruikt werd om een krant of boek te lezen, eten te koken, het huis te verlichten, televisie kijken en wat nog meer wat er in de loop van zijn bestaan is bij gekomen aan elektrisch apparatuur.

De draden sieren het landschap nog. Wat hiermee gaat gebeuren weet ik niet. Bij het gebouw is het duidelijk. Het wordt gesloopt en wordt verwijderd uit het landschap. Een jeugdherinnering gaat verdwijnen. Niet het licht, het elektrisch licht. Dat komt nu van ergens anders.

Vele jaren heb ik tegen dit imposante gebouw aangekeken. Het was groot in het landschap. Vooral met zijn schoorsteenpijpen. Helaas zijn deze bakens uit het landschap verdwenen. Ik heb dat moeten missen, maar de beelden deden mij met weemoed terugdenken. Aan een jeugd met vijf grote bakens en dat was ooit……

Stukje bij beetje neem ik afscheid. Vorig jaar was het afscheid nemen van een trein. Stel..., je bent oud. Wat dan…? Het wordt nu gesloopt om plaats te maken voor iets nieuws. Wat dat gaat worden is mij onbekend. Hopelijk komt er iets voor in de plaats wat bij de mensen ligt.

Het verwijderen van dit imposante gebouw en daarin het slopen gebeurt met precisie. Het gebouw wordt stukje voor stukje gesloopt. Het lijkt wel of het strategisch opgestelde en onbekende object in het landschap, het grote gebouw sloopt.

Zo staat het voorgenoemde object te wachten tot het weer mag beginnen in het kleiner maken van de IJsselcentrale. Hoe dit object zijn krachten uitoefent op het gebouw, maar het lijkt desastreus te zijn voor het beton en staal.

Werkt het met licht? Licht wat nu een gebouw van licht sloopt. Wie het weet mag het mij zeggen. Wat wel bekend is dat het object een kunstwerk is van de IJsselbiënnale. Het kunstwerk blijft tot 25 september in het landschap staan.

Tot die tijd heeft de Implanter de tijd om het grote gebouw van de IJsselcentrale kleiner te maken. Straks is het moment aangekomen dat de Implanter weggehaald wordt. Het zou mooi zijn als deze Implanter straks een nieuwe uitdaging krijgt. Er is zoveel wat zijn tijd gehad heeft en wat opgeruimd kan worden. Om ruimte te scheppen voor iets nieuws. Ik zeg; de Implanter moet een volgende uitdaging krijgen.

 

Klik hier voor alle foto’s genomen in het landschap van de IJssel.

2. sep, 2017

Overdenkingen in…

 

 

 

 

 

 

 

 

Afweging…

 

Gepeins…

 

Overpeinzing…

 

Overweging…

 

Gelukkig zonder een sprekende preek, alleen maar stilte…

26. aug, 2017

Wanneer je oud bent, dus daarbij een leeftijd hebt en wat uit vele jaren is opgebouwd. Als daarbij de wereld om je heen dit ook kan zien aan uiterlijke kenmerken. Dan kan het zomaar zijn, dat je wordt vergeten en als niet meer aanwezig in de samenleving.

Wanneer de samenleving om je heen dan ook gebreken aan je ziet, dan is het voor je al gauw voorbij in de ogen om je heen. Er is dan al gauw een oordeel over jou als persoon en waar je om het optimistisch te benoemen, men ‘rust’ naar jou toe ‘gunt’. Maar wanneer is een gebrek in de ogen van ander een gebrek. Wanneer men zoals ik een hoofd op mijn romp heb. Links en rechts aan de bovenzijde van mijn romp een arm, met daaraan een hand, met daaraan weer vier vingers en een duim. Aan de onderzijde van mijn romp lopen twee benen op elk een voet. Verder zijn er nog wat kleine intimiteiten zichtbaar wanneer ik ongekleed rondloop. Dit alles zeg ik vanuit een grijze materie wat tussen mijn (twee) oren en achter mijn (ook twee) ogen zit. Het laatste worden praktisch altijd met modieuze glazen aangestuurd. Oh ja… Ademen en praten, kan ik ook!

Wat zijn de gedachten aan gebreken, oordeel en de wereld om je heen? Wanneer men zoals ik op dit moment veel nieuwe mensen ontmoet en hierdoor veel gesprekken voert, dan verkrijgt men veel mee. Een aantal gesprekken mogen, maar er zijn ook gesprekken die moeten en dit in een wereld wat continu veranderd om ons heen. Het laatste ooit gebruikt naar mij toe… en ja, ik zie het ook. Voordeel is nu dat ik ook verander. Tegen een aantal aspecten kijk ik nu anders dan voorheen. Zonder direct een oordeel te vormen de gesprekken aan te gaan. Dat is al één aspect. Over gebreken gesproken… Een ieder heeft ergens enkele gebreken.

De gemoedstoestand in mij, gunt in mij geen rust om de gehele dag niets te doen. Dat zal bij velen ook zo zijn en velen zullen hierin een invulling geven waarbij zijn/haar gemoedstoestand met hopelijk mooie dagelijkse bezigheden gevoed wordt. Anderen mogen…, moeten praten voor hopelijk nieuwe dagelijkse bezigheden. Er wordt ook anders gepraat. Ervaringen aanhoren vanuit mensen waar je zoals ik vrijwillig gaat bijstaan. Daar werd ik koud van bij het aanhoren, luisterend naar de woorden, vanuit een persoon ouder dan ik. Anders is het waar ik niets anders dan respect kan tonen, op een voornemen om voor vele maanden ergens in een ontwikkelingsland, daar de mensen te helpen. Mijn gemoedstoestand wordt op dit moment gevuld met vele (levens-)woorden en vrijwillige activiteiten. Het geeft mij ervaringen en energie.

Komt er nog een eind? Ja, aan mijn tekst nu komt een eind. In de toestand waar mij nu bevindt……!? Eerst een vergelijking. Mensen met alleen succes en grootpraat kunnen vallen als een baksteen. Deze hebben hierna vaak een groot probleem. Mensen die ik vanuit een situatie ken waar ik mij ook in bevind, hebben een uitzinnige wilskrachtige vastberadenheid. Niet bij de pakken neerzitten. Er is ergens een nieuwe uitdaging. Zoals ook de oude bakstenen van een oud en versleten gebouw, een nieuwe invulling kan krijgen voor de mens.

 

Klik hier voor alle vallende stenen van een voormalig steenfabriek.

26. jul, 2017

De dag begint met een wandeling over een wandel- en fietspad. Op pad naar een baken in het landschap, een stuk industrieel erfgoed. Tot ergens in de jaren zeventig van de vorige eeuw was het nog actief als rookafvoer en voor een luchttrek in de steenovens van de voormalige steenfabriek in het buurtschap Fortmond. Dit gelegen tussen Olst en Wijhe aan de IJssel. Ik wandel met een verwachting in mij van; Wat ga ik vandaag beleven? Het is elke keer anders. Ik wandel door en sleep een bolderkar met attributen achter mij aan.

Voor mij wordt het weer een dag verblijven en nuttig maken op een terrein voor mij niet groter dan een voetbalveld. Verder weg wil en kan het niet. Er moet wat in ogenschouw blijven. Voor zover het niet in ogenschouw is. Drie paar ogen, jonge ogen houden mij vandaag in de gaten. Maar meer houden de jonge ooievaars in de gaten wanneer één van de ouders of beide ouders naar hun nest komen vliegen. Er wacht dan voor hen vaak een heerlijk eetmaal. Ik geniet van het gevederde leven hoog boven het IJssellandschap.

De bolderkar is geparkeerd, een tuinstoel is uitgeklapt en de parasol staat wanhopig zich staande te houden in de wind. Dit zo in de directe omgeving van de voormalige steenfabriek. Het is wachten op eerste deelnemers van de IJsselbiënnale. Voor mij is het zitten op de tuinstoel en wachten. Nou ja… Het is eerder de meegebrachte thermoskan openen en de koffie gieten in een mok. De nieuwskrant van deze dag erbij pakken en een broodje voor het eten. Alles wat in mijn directe omgeving gebeurd is natuur.

Op de stroming van de IJssel glijdt het land aan mij voorbij… Wilgen, weiden, uiterwaarden roodbont vee, een boerderij… Op het wiegen van de golven waar het water wordt gehoord… Vliedt wat vol is voor een ledig lucht, geeft adem aan het woord Een gedeelte van het IJsselgedicht door Alet Boukes, stadsdichter van Zwolle. Vlak bij mij ligt een steen met daarin ingegraveerd een tekst. ‘IJssel als strijdtoneel’ is de tekst naast een verwijzing naar het aardse internet ‘waar cultuur en natuur samenstromen’. Natuur…, achter mij is een groot natuurgebied aanwezig. Compleet met grote grazers en galopperende viervoeters. Cultuur… en dan in de kunstvorm. Daar sta ik vandaag voor. Als suppoost om mensen tekst en uitleg geven over het geluidskunstwerk van Nathalie Bruys. Een prachtig kunstwerk vind ik het zelf. Zang, muziek, klank en gesproken woord en dat geheel in elkaar verweven. Ik heb mensen geheel intens zien genieten, geheel tot rust zien komen en waarbij ik mij stil heb gehouden om geen stoorzender te zijn in het kunstwerk van ruim een uur. Ik geniet van mijn directe omgeving.

Er komt een afwisseling in het genieten naar mij toe. Mensen, anders gezegd deelnemers. Dit wordt dan nog bevestigd als ik van hen een ticket te zien krijg. Ik stel mij voor en heet hun welkom. Verder vertel ik deze mensen wat zij gaan beleven in mijn directe omgeving vandaag en wat zij kunnen aanschouwen aan het zichtbare deel van het kunstwerk van Nathalie Bruys. Ik breng een aantal koptelefoons in gereedheid, samen met de spelers waar het geluidskunstwerk op geprogrammeerd staat. Wanneer mijn bezoek de eerste tonen in de koptelefoons horen, wijs ik hen de route aan waar zij langs de panelen kunnen wandelen en dat in de nabijheid van de voormalige steenfabriek en de IJssel. Voor mij is hierna weer het kleine genieten.

Klein… en zo kan ik mij ook voelen in het landschap waar ik vandaag aanwezig mag zijn. Om mij heen is de natuur groot en dan groot in de kracht wat het in zich heeft. Vele kleine natuur elementen samen heeft een grote kracht en geeft kracht. In het laatste is dat het mij inspireert om het kleine te fotograferen en daarbij te verbazen hoe druk het is voor het dagelijks levensonderhoud en voorbestaan. Wat ik nog niet gedaan heb, is met mijn voeten in de IJssel staan. Daar gun ik mij nu nog geen tijd voor. Al is het meer dat ik nu in functie ben en hierom niet mijn plek kan verlaten. Maar fijn, het IJsselwater is in zicht vanaf mijn locatie, mijn standplaats.

Vandaag heb ik weer leuke en vriendelijke mensen mogen ontvangen. Deelnemers aan de Biënnale en waarbij zij met mij hun ervaringen en belevingen uitwisselen van andere kunstwerken die zij al gezien hebben en ik nog niet. Maar ook andersom, ik vertel de deelnemers ook over de kunstwerken die ik al gezien heb en hoe ik deze heb ervaren.

De dag is voorbij. Ik ruim de attributen op en plaats het in de bolderkar. Daarbij realiseer ik mij dat het voor mij weer een bijzondere dag was. Deelnemers ontvangen, tekst en uitleg geven. Ik mag hen laten beleven in een kunstwerk en tot slot; men mag met de voeten in de IJssel. Al wandelend ga ik met de bolderkar terug en ik kijk nog even achterom. Het was weer een dag tot mijzelf en één zijn in het landschap. In de verte zie ik het ooievaarsnest. Het duurt niet lang meer en de drie jongen vliegen het nest uit. Goed… Zoals ik verteld heb, heb ik het tijdens mijn aanwezigheid het nog niet gedaan. Maar hopelijk zie ik straks bij een volgende keer suppoost zijn, de jonge ooievaars met hun voeten in de IJssel staan. De richtingaanwijzer is vanaf hun nest te zien.

 

Klik hier voor alle grote en kleine foto’s.

2. jul, 2017

…worden er soms knopen doorgehakt en beslissingen genomen. Dit vanuit een (gecorrigeerde) spiegelbeeld bekeken.