Mijn Kijk op Dingen

1. mrt, 2021

Het verrees met veel machinaal vertoon in de jaren 2015 tot en met 2017. Een bouwwerk wat als doel heeft om het hoge IJsselwater tegen te houden wanneer het buiten haar oevers treedt. Dit voor het landschap er achter.

Maar dat is niet het eigenlijke doel van het bouwwerk wat bij Veessen in de provincie Gelderland is gekomen. Wanneer de watertoevoer in de IJssel zoveel is dat het niet via de normale loop van IJssel afgevoerd kan worden, dan worden de kleppen in de Tolbrug geopend en kan het water door een leeg en kaal gemaakt landschap stroomafwaarts stromen. Door een speciaal ontworpen en aangelegd hoogwatergeul Veessen-Wapenveld.

Noorden... Om de gevolgen van het veranderende klimaat op te vangen is dit bouwwerk bedacht.

Oosten... Ook het landschap wat na deze Tolbrug komt is verandert en dat voor het water.

Zuiden... Waar vroeger een aantal agrarische bedrijven stonden en een genoeglijk weidelandschap was, is het nu leeg en vlak.

Westen... Er is veel veranderd in deze streek en landschap. Niets is zo veranderlijk als de mens en door de mens. In de gevolgen van ons toedoen de klimaatverandering, daarin probeert de mens het hier te verzachten.

Het landschap waar nu de Tolbrug staat is strak, recht en vlak. Een pracht landschap om het ruimtelijk en surrealistisch te bekijken.

 

(...in vier windrichting hiervoor in het verleden kijken. Het was (is) nog op een medium te bekijken.)

 

 

20. feb, 2021

’s Morgensvroeg voordat de dag echt begint in een verlichte onderdoorgang

Op een plek van diep gaan, maar ook weer van omhoog gaan naar het licht

Was het hiervoor een uur lang in de duisternis het licht passeren

Niet eenmaal, maar meerdere keren een verlichte omgeving

Meerdere dagen heen en terug in de week, eenzame objecten langs de route

Stilstaand, kil en weinigzeggend staan deze hun omgeving te verlichten

Met de door hun gemaakte lichtschijnsel geven ze een stille sfeer

Silhouetten worden anders zichtbaar dan menigeen het overdag het ziet

Het zorgt er ook voor dat een aangegeven richting gevolgd kan worden

Naar een verhaal waar men het oorsprong van het licht niet kent?

In ieder geval geeft het licht in de duisternis het goede spoor naar de dag

……en dat realiseer je zo onderweg, in het duisternis om het licht en om mijzelf.

 

Klik hier voor alle Duisternis om het licht foto's.  Alle foto’s zijn #iphonephotobyaj

 

12. jul, 2020

Je kunt nog zo snel lopen. Ooit kom je tot de werkelijke conclusie… Zwart-Wit. Als is het hier niet zo Zwart-Wit dan misschien verwacht wordt.


Het moest in tien beelden, een uitdaging in het Zwart-Wit, maar nu toon ik het in vijftien beelden. Met wat woorden. Zwart-Wit...

 

1.   Het begint met het licht wanneer het zwart is om je heen.

2.   Tijd... Soms langzaam, een moment later snel.

3.   Buiten is het jachtig. Elke dag weer.

4.   Zwaar... Indrukwekkend... Deutschland... Vlammende muziektonen.

5.   Vrolijkheid in het kwaken... Eén van de vele die rust brengt.

6.   Het zijn er drie, maar een intelligentie op vier pootjes.

7.   Deze hoort deze in liefdevolle kleuren.

8.   Twee komma acht centimeter. Dagelijkse nauwkeurigheid.

9.   ...en toen begon het. #blauwecompactcamera #mijnlumix

10.   Een leegte in een onverwachte stilte.

11.   De voorgenomen reis volgen.

12.   Richtingen die mogelijk zijn voor een ieder.

13.   Stilte... stilte... Langzaam loslatende stilte.

14.   Net als wij. Wolken... Continu veranderend.

15.   De laatste. Hou jij ook van Zwart-Wit, of geef je er geen waarde aan?

 

Klik hier voor alle Zwart-Wit foto's.

 

20. nov, 2019

Boompje groot…, plantertje dood’. ‘…hoge bomen vangen veel wind’. Of… ‘De bomen groeien niet tot in de hemel……’
Wij kunnen nog meer gezegdes opnoemen en dat zullen wij ook doen. Dat kan nu nog, binnenkort is onze tijd voorbij. Het is nog enkele dagen. Wij kunnen en moeten afscheid nemen en dat doen wij met onze laatste woorden.

Afscheid nemen van een plaats langs een buitenweg waar wij populieren ooit zijn gepland. Met onze wortelkluiten zijn we ooit in de berm van de Dingshofweg geplant. Sinds dat moment hebben wij heel veel mee gekregen wat onder onze takken door… héén en ook… terug heeft bewogen. Lopend, fietsend en motorvoertuigen waarbij wij een deel van hun uitstoot mochten opnemen. Verder al wat kruipend, sluipend, jagend, stil bewegend…, maar ook met veel geblaf langs onze rechte en stijve stammen heeft bewogen. Wij nu ‘oude bomen moet men niet verplanten’ en dat zeggen wij nu letterlijk. Wij worden in één van de komende dagen gekapt.

Onlangs stond het in het huis-aan-huis blad wat bezorgd wordt in de gemeente Olst-Wijhe, officieel aangekondigd. Sindsdien wachten wij gelaten nu in deze koude, kille en regelmatig natte novemberdagen. Wij laten nu onze herinneringen gelaten vanuit onze takken door de wind wegwaaien. ‘Jonge boompjes moet men buigen…’ Zo is het in jullie mensenwereld. Het begint al vroeg. Jonge kinderen moet men het wel en wee in jullie mensenwereld bijbrengen. Opvoeden hebben wij begrepen. Dat kunnen we veel herinneren. Onder onze takken en bladeren door werden de kleine mensen gewezen op veilig in het verkeer deelnemen, waar op de weg onder ons wel eens te hard wordt gereden over het asfalt. Wat voor een soort mens die dat doet, is voor ons niet meer belangrijk. Het zal waarschijnlijk met tijd en druk zijn te maken hebben en misschien nog meer. Velen van jullie zijn continu bezig met hun status in jullie leven. Erbij horen. Neem hierbij een goede raad van ons aan, neem in jullie leven daarbij goede keuzes. ‘Keurboom komt tot vuilboom…!’

‘Een boom valt niet met de eerste slag…’ Dat zal bij ons zo zijn. Tenminste wanneer de houthakkers binnenkort het bij ons met een bijl gaan doen. Nu is onze vitaliteit in de laatste jaren sterk afgenomen en hierdoor kunnen onze takken spontaan afbreken. Pijnlijk voor ons, dus daarom willen wij dat het kappen snel gaat. Graag met een goed geslepen ketting van de kettingzaag. Pijnloos en geen onnodig lijden, dat willen wij! Het lijkt ons geen moeilijke taak voor de mens die het bij ons gaat doen. Jullie mensen hebben het in je om (gemakkelijk) snelle moeilijke beslissingen en keuzes te nemen. Bewegen van het ene moment naar het andere moment. Real-life als ook virtueel op jullie social-media. Elke dag weer… Wij bomen hebben dat niet en hebben dat ook nooit gehad. Wel de wisselingen in de seizoenen door de jaren heen. Warm weer in de zomer, onze bladeren verliezend in de herfst en stormen, als starre en doodse vormen staan in het winterlandschap en vele keren hoog uitstekend in een wit landschap. In het voorjaar, in de lente werden wij altijd blij en dat konden wij uiten met nieuwe en verse bladerengroei aan onze takken. Wanneer worden jullie blij en waar worden jullie blij van? Bij een succes wat jullie geboekt hebben? Bij een genoegdoening, een behaalde eer? Bij zorgen en lasten waar jullie niet naar om kijken, wat door jullie toedoen bij je medemens hebt toegebracht? Dat voor jullie eigen gewin? ……binnenkort gebeurt het bij ons. Hopelijk vallen wij op de gewenste valplek. Bij jullie ‘succes-mensen’ (!?) is het volgende; ‘Waar de boom valt, blijft hij liggen…’

‘Aan de vruchten kent men de boom…’ Wij populieren hebben een staand karakter. Rechtop staand in het landschap. Bakens in het landschap zijn wij. Het landschap wat jullie mensen vormen door flora te planten, te oogsten, maar ook in het kappen van het groen om ruimte te scheppen voor jullie te bouwen woningen en wegen. Jullie willen ruimte om wonen en snelle verbindingen om te reizen. Planologisch beleid, besloten door beleidsmensen en die hebben jullie in vele soorten. Samen met hun uitspraken en beslissingen. Zolang deze mensen gekozen worden geven wij wuivende bladeren mee, maar wij willen deze beleidsmensen een boomlengte raad meegeven… ‘Na de blaren vallen de bomen.’

Nog een aantal dagen en dan komt de kettingzaag. Nogmaals, graag één met scherpe tanden. Wij gaan jullie verlaten en wij laten om deze feit geen blad vallen. Kan ook haast niet, wij hebben het haast door normale herfstsferen verloren. Ons leven is voorbij, straks zijn wij houtspaanders en misschien energie voor de bio-centrales. Dat kenden wij nog niet toen wij gepland werden, maar dat is in zo zoveel nu. Wat wij wel vernomen hebben is dat waarschijnlijk voor het eind van dit jaar onze plekken bezet gaan worden door nieuwe populieren. Als laatste nu, het is een tip van ons. Geniet van het leven, dat jullie goede dingen mogen beleven. Denk niet (terug) aan het treurige en het zware in het leven, maar denk aan het volgende… ‘Wie tegen een goede boom leunt, heeft goede schaduw…!’


Klik hier voor alle foto’s genomen op zondagmiddag 17 november.

 

21. okt, 2019

Vandaag was het weer. Wandelen voor de wandelaars en… verstilling voor een fietser. Deze fietser mocht afgelopen zondag zich afsluiten van de hectiek van het dagelijks om zich heen en hierom richten of aangebrachte aanwijzingen correct zijn aangebracht. Eén zijn met de taak wat de fietser had en één zijn met het landschap.

Zijn taak laat hem als fietser door een omgeving fietsen waar hij zijn ‘roots’ heeft liggen en ooit heeft betreden, in wat voor een zin dan ook. Bij de vele plekken waar de aanwijzingen hem toe laten fietsen kan hij herinneringen en gedachten naar boven brengen. Al is er door het normale zin in hem ook al veel weggestroomd. Mooie herinneringen blijven met een glimlach je bij. Minder mooie zijn er ook en je raakt deze niet kwijt. Het zit in je en blijft in je. Gegrift… Het werkt en kan werken als een blokkade in je. Je mag je prijzen wanneer je het kunt plaatsen. …en dat doet het bij deze fietser dan ook.

De wandelroutes fietst de fietser vandaag langs nostalgie, maar ook langs verbazing uitgevoerd door de natuur. Hoe open kan het zijn. Open en transparant… Wat anders dan wat mensen met een aanzien, in zich hebben. Deze kunnen regeren en dat vaak in regels en bepalingen naar buiten te brengen. Oké…, als je op het aangegeven pad begeeft dan is er niets aan de hand. Daarbuiten kan het tegen de regels zijn. De fietser heeft het in zijn verleden ook ervaren. Maar hij heeft zich niet laten ‘vangen’. Rustig zijn kansen afwachten en daarop reageren, dan komt er ergens wel een opening. De fietser weet ook dat hij in zijn toekomst kansen moet afwachten. Het geldt voor een ieder. Belangrijkste is om open te blijven.

Voor de wandelaars die deze zondag meewandelen wordt goed voor gezorgd. Ze kunnen hun krachten herstellen met wat wandelaars fijn vinden onderweg. Genietend van de vele herfstsferen waar zij doorheen wandelen maakt hen behoeftig. Aan deze behoefte wordt voldaan en dat in een ambiance wat voor de wandelaars het de wandeling is… Herfst! Voor vandaag grijs weer, hierdoor tijdloos, stil van wind en dat met een klein spatje regen. Welke wandelaar zou op deze dag niet tot inkeer zijn gekomen met deze grijze sfeer?

Voor de fietser zijn de wandelroutes van deze zondag tweemaal. ’s Morgensvroeg controleren of de pijlen nog goed op hun plaatsen hangen. ’s Middags samen met een collega-fietser alles opruimen op de aangegeven wandelroutes. Daar op weg naar het punt van beginnen, twee wandelaars. Ooit door een foto is het met haar begonnen. Samen al veel beleefd Door de andere wandelaar bewoont de fietser ieders aardbol. De fietser vind het prachtig dat hij zijn kilometers nog zo kan wandelen. Hij gunt hem nog vele wandel- (herfst-)tochten🙂 en de fietser fietst daarbij naar zijn taak. Hij gaat aanvang maken met wat hij al decennia lang doet voor de wandelvereniging, het zich bekommeren om de aangebrachte aanwijzingen. Het fietst hem door het rustgevende en verstilde landschap. Waarbij de herfst (gelukkig!) haar rustieke sfeer geeft. Het mag de fietser de vele kilometers begeleiden, door vele mooie bossen, bospaden, landweggetjes en landschap. De schoonheden van verval zijn zichtbaar en er zijn ook andere schoonheden. Het hoort allemaal bij deze jaargetijde, bij de herfst.

Voor de fietser is het eind in zicht. Hij heeft geen wandelaars kunnen aantreffen als achterblijvers en gaat ervan uit dat alle deelnemers zich hebben afgemeld. Alle pijlen zijn nu ook bijna opgeruimd. Einde Landgoederenwandeltocht waar de deelnemers zich na afloop, in de voor de fietser bekende plakplaatjes een keuze mochten maken voor hun wandelboekjes. De fietser mocht zich laten genieten in een eigentijds en stevig moment en met napraten deze zondag evalueren. Het was goed verlopen. Volgend jaar voorjaar is er een lentesfeer te wandelen en fietsen. Hopelijk met vele uitingen van de natuur daarin. Vandaag niet. Wanneer de fietser zijn fiets neemt in een wat regenachtig weer en daarbij de vijf kilometer naar huis erbij optelt, komt hij tot de conclusie dat hij een mooie fietsdag heeft gehad in een mooie verstilde landschap van de herfst. Ik kan hier helemaal van genieten…  

 

Klik hier voor alle foto’s genomen op deze stille zondag. #blauwecompactcamera #mijnlumix