Mijn Kijk op Dingen

16. mei, 2017

Wanneer je een moment vrij bent, moet wachten en hierom een pauze kunt nemen, dan kun je de straat op gaan om van je af te kijken… Kijken wat er op straat gebeurt en kijken wat er op en rond de straat waar te nemen is.

Gisteren in Enschede was er veel contrast in de lucht. Zo ook op straat, het puilde eruit. Wat kan de mens de straat mooi versieren. Maar daarbij; mooi blauw is niet lelijk. Deze blonde rijdt voorbij de versierselen wat op straat ligt.

Verder het contrast volgen. Hierbij naar binnen gaan. Bij Sissy-Bo… Wat staan die twee daar links te doen? Naar buiten gaan om het straattafereel verder te bekijken. Er wordt tussendoor gemanoeuvreerd. Hier niet, op de achtergrond wordt misschien de dag besproken op het plein. Verderop bij The Sting lopen deze dames door. Dit terwijl ook op het plein, op een zitmeubilair gezond geluncht wordt en het openbaar vervoer blijft doorrijden.

De dame rechts kijkt wat het jongetje doet, maar veel aandacht geeft zij niet. Nee, zij lopen samen door en het jongetje kijkt daarbij omhoog. Waar naar…? Niet naar de toiletvoorzieningen elders, want daar wandelt zij door waar deze jongens van hun ijsco genieten en blijkbaar een vrolijke conversatie hebben. Dit alles op het Van Heekplein in Enschede waar het straatleven door blijft gaan. Zo ook met het gevederde leven.

Er wordt een aanloop genomen. De loopsnelheid wordt verhoogd, er wordt door het water gestapt, het blauwe gedaante is voorlangs gegaan en het jongetje zit nog geduldig op zijn driewielertje zonder zijn moeder bij de hangreep. “Meneer… meneer… Mogen wij op de foto?” Oké… jongens, daar gaat deze. “Als jullie mij aanschrijven, dan stuur ik het door.” Dit alles op het grote plein.

Er moet weer terug gaan, hoewel het smakelijk is. Echter het licht is groen. Maar dat wordt links gelaten, want er wordt wat bekeken en dat ging een tijdje door. Dit alles bij veel contrast in de lucht en waar op straat de ‘anticonceptie’ is opgerookt en de lege verpakking achteloos is weggegooid.

 

Klik hier voor alle foto’s genomen op en rond het Van Heekplein in Enschede.

10. mei, 2017

Denk positief!

Wanneer je zoals ik een dertien dagen op pad ben, dus weg ben van huis, dan kun je bij je thuiskomst een berg aan reclamemateriaal zien liggen en huis-aan-huis bladen. Daar tussen kan er dan nog (de weinige papieren) post liggen. Dat deed het ook bij mij voor de voordeur onder de postgleuf.

Vanmorgen na een nacht weer eens in mijn eigen bed te hebben geslapen viel mijn oog op een lichtblauwe envelop. Dat trok mijn aandacht. Daarom deze envelop maar eens opgepakt. Er zat een kaart in. Zo’n kaart die je moet openen en dan zie je (als deze is beschreven) wie hem je gestuurd heeft. Ik zag zijn naam, maar… ook een tekst wat bij mij bepaalde gevoelens en gedachten naar boven bracht; “…aan jou zal het niet liggen!”

Ben ik dertien dagen van huis en dan krijg ik deze boodschap, deze tekst. Ik heb dertien dagen een gedeelte van Nederland bekeken, bewandeld en gefotografeerd. De reden was om tot rust te komen na een enerverende periode uit mijn leven. Hierom dertien dagen wandelen, een wandeltrektocht, waarbij ik voor een groot deel mijn te lopen wandelroutes had geïmporteerd in mijn Garmin. Op Koningsdag met het openbaar naar de stad Groningen vertrokken en van daar begon het. Gisteren kwam ik aanlopen in het Friese stadje Franeker, mijn einddoel. Vandaar ging het met openbaar vervoer naar huis.

“…aan jou zal het niet liggen!” Ik heb de afgelopen dagen veel gezien en daarbij zat bij mij al een aantal gedachten in mijn hoofd. Vrijdag 28 april stond ik op de veerboot naar Lauwersoog, het vaste land achterlatend. Ik keek over het wad. Het was laag water en door het zonlicht was een prachtig gezicht over wad waar te nemen. De veerboot voer behoedzaam langs de bakens die min of meer, door het lage waterpeil rusten het wad. Nadat de veerboot bij het eiland Schiermonnikoog had aangemeerd gingen mijn gedachten naar de overnachting die ik zou hebben in Schiermonnikoog.

“…aan jou zal het niet liggen!” Op mijn derde dag van mijn wandeltrektocht was ik het eiland Schiermonnikoog aan het verkennen. Al wandelend over het strand van Schiermonnikoog zag ik vele moois en niet moois. Zou deze meeuw op die dag ook de zelfde gedachten hebben gehad, wat ik tijdens mijn dagen heb gehad. Het stemde mij droevig en treurig. Wis en waarachtig, ik zag treurnis

“…aan jou zal het niet liggen!” Op dit moment wil ik niet verder droevig en treurig zijn over mijn wandeltrektocht. Ik heb ruim zes-en-twintig-honderd (…2600!) foto’s geschoten. Daar wil ik de komende dagen mij doorheen spitten om een keuze te maken welke ik wil houden en welke niet. Ik wil naar een ieder toe het vele moois delen wat ik heb gezien onderweg. Ik had al wat gedeeld op mijn Google+ en Facebook. Deze wil ik sowieso houden. Hij/zij keek mij vriendelijk aan. Daarbij zal ik zo af toe wat nuttigen en voor de liefde in mij, ga ik in één van de komende dagen lief zijn. Wat kun je op het strand veel zien

“…aan jou zal het niet liggen!” Er moet gebouwd worden aan mijn verdere toekomst. Een nieuwe toekomst wil ik. Waar mijn sporen van (hopelijk) mijn nieuwe toekomst naar toe gaan, dat is op dit moment breed kijken. Afgelopen dertien dagen heeft mij dat ook bezig gehouden, net als de andere voorgenoemde gedachten. Heb ik alle moois van afgelopen dagen nu zowat voor het laatst gezien? Aan jou zal het niet liggen…… en toch zijn wij met ons allen verantwoordelijk. Ik wil niet, over een niet te lange tijd door het zeewater waden, om dezelfde foto’s te nemen!

 

“……aan jou zal het niet liggen!” Beste oud-collega… Dank je wel voor jouw kaart. Er staan vele opbeurende teksten op de kaart. Een aantal teksten (nu ik jouw kaart zie) heb ik afgelopen dagen ongemerkt gebruikt. Naar de toekomst ga ik het gebruiken. Naar jou wens ik net zoals jij naar mij toe hebt gewenst… Succes!

 

 

Klik hier voor de foto’s van mijn tweede dag en hier voor mijn derde dag van mijn wandeltrektocht.

23. apr, 2017

“Open en eerlijk zijn, dat ga ik gebruiken naar mijn verdere toekomst. Dat is mijn doelstelling. Waar mijn toekomst terecht komt is nog onbekend, maar het moet mij inspireren en motiveren. Het moet mij voldoening geven. Dat is mijn streven. Ik kan samenwerken en communiceren. Het laatste is naar een ieder toe aan te bevelen. Het geeft een mooie wisselwerking in een bedrijfssituatie en dat creëert een mooi welzijnsgevoel naar elkaar toe.”

“Ik weet dat ik doelgericht en zelfstandig mijn taken kan voltooien. Waarbij ik door zelfontplooiing en communicatie mijzelf kan ontwikkelen. Voordeel is dat ik een hoge vorm van loyaliteit in mij heb.”

 

Je schreeuwde hard, maar ik hoor nu geen woord meer van wat je zegt… Ik kan hard praten, maar nu zeg ik niet veel meer… Ik werd bekritiseerd, maar al je mindere praatjes van toen vloeien nu van mij af… Je schoot me neer, maar ik stond op…

 

Ik ben vrij van pijn, niets meer te verliezen, schiet maar raak, schiet maar raak… Afketser, richt op je doel, schiet maar raak, schiet maar raak… Je schoot me neer, maar ik zal nu niet vallen, ik ben sterk… Je schoot me neer, maar ik zal nu niet vallen, ik ben sterk geworden… Ik ben titanium…

 

“Het is nu een afscheid  van een periode van negen-en-twintig jaren. Eigenlijk moet ik dertig jaren schrijven wanneer ik mijn tijd als uitzendkracht erbij betrek.”

 

Je hebt mij laten vallen, maar jij was het die dieper moest vallen… Energie, het heeft energie en tijd gevergd … Verhef je stem, schelden doet mij nu geen zeer… Ik kan praten, maar nu zeg ik niet veel meer…

 

“Het gehele gebeuren nu afgelopen ruim anderhalf jaar heeft mij ervaringen gegeven. Ik heb het nu gelaten aanvaard. Mijn vele emotionele en andere gevoelservaringen heb ik voor het grootste deel overwonnen. Het voelt in mij sterker en weerbaarder en dat door alle gebeurtenissen uit de afgelopen tijd wat ik doorstaan heb. Wat ben ik blij hoe het voelt, wanneer een mens een lange en zware hardloopwedstrijd loopt en waarbij het lichaam de pijn voelt van de vele gelopen kilometers.”

 

Ik ben vrij van pijn, niets meer te verliezen, schiet maar raak, schiet maar raak… Afketser, richt op je doel, schiet maar raak, schiet maar raak… Je schoot me neer, maar ik zal nu niet vallen, ik ben sterk… Je schoot me neer, maar ik zal nu niet vallen, ik ben sterk geworden… Ik ben titanium…

 

Het was hard tussen ons… Elkaar pijnigen… Het was hard tussen ons, ik ben vrij van pijn… Ben jij vrij van pijn?

 

“Ik heb het om in moeilijke tijden open en eerlijk te zijn naar een ander.” ……maar past dat niet in het systeem van alleen vooruitdenken, prestatiegericht zijn en naar winst? Open en eerlijk zijn heb ik van het systeem niet meegekregen. Het hoeft nu ook niet meer, het is allemaal gebeurd!

Het systeem moet oppassen. Het heeft te maken met mensen. Mensen met emotie en met een ziel. Naar mijn mening moet het systeem weten wat het bij mensen met emotionele gevoelens en hun ziel, het zijn geen robots, doet wanneer er te veel alleen van bovenaf geregeerd wordt. Een ieder mens heeft angst naar de toekomst, dat kan het systeem ook hebben, maar kom er dan voor uit.

Ik hoop dat het systeem door mijn persoon anders gaat leidinggeven in het bedrijf waar ik op dinsdag 25 april mijn laatste werkdag ga beleven. Hierom heb ik mijn collega’s in mijn afscheidspresentatie succes gewenst naar een mooie en duurzame toekomst.

Naar mij toe, mijn boek… “Mijn grote boek, mijn levensboek ga ik verder invullen met andere activiteiten in mijn nabije toekomst.”

 

Ik ben vrij van pijn, niets meer te verliezen, schiet maar raak, schiet maar raak… Afketser, richt op je doel, schiet maar raak, schiet maar raak… Je schoot me neer, maar ik zal nu niet vallen, ik ben sterk… Je schoot me neer, maar ik zal nu niet vallen, ik ben sterk geworden… Ik ben titanium…

 

 

Klik hier voor de foto’s van de IJssel. Het was afgelopen jaar een inspiratiebron voor mij, waar ik mijn gedachten in het gehele gebeuren kon laten afvloeien. Bij mijn tekst heb ik mij laten inspireren door de tekst van het muzieknummer Titanium van David Guetta.

9. apr, 2017

Ik ben er voor mijn huiswerk naar toe gegaan, daar waar vandaag vele trimschoenen aan het lopen werden gezet. Niet dat ik mijn trimschoenen heb laten lopen daar zo. Nee, de mijne heb ik vanmorgen heel vroeg tijdens het ochtendgloren al laten lopen. Met ‘daar zo’ bedoel ik de IJsselloop in Deventer. Een wedstrijdloop waar vandaag vele wedstrijdlopers en recreanten aan deelgenomen hebben.

Nu ging ik vandaag wel met oude trimschoenen daar naar toe. Vergezeld met een rugtas met attributen en mijn fotocamera. Ik had mij voorgenomen om foto’s te nemen. Aangekomen in Deventer, ging het bij mij richting een belangrijk kenmerk van deze stad. Langs de finish en de start op weg naar de Wilhelminabrug. Op de oprit van deze brug een positie gekozen waarbij ik een ander kenmerk van Deventer bij op de foto’s kon plaatsen. De Bergkerk en gelukkig, ik was op tijd om de voorrijders vast te leggen. Voor mij mochten de lopers ‘los geschoten’ worden.

De lopers van de 15 km. kwamen aangelopen. Het was mooi om naar de lopers te kijken en daarbij het gevoel meekrijgen wat in de lopers aanwezig is. Je wilt in een voor jou een zo mooie en snelle tijd de afstand lopen. Ik zei ‘in een voor jou…’ Dit omdat de ene loper nu sneller loopt dan een andere loper. Zo zat ik eerst de snelle jongens te fotograferen. Deze liepen min of meer individueel vooraan in de wedstrijd. Maar gaande weg de tijd kwamen de wat mindere lopers (wat oneerbiedig van mij om het zo te schrijven) en deze kwamen in hele groepen van lopers. Eén ding was het wel… Ze waren zo wat allen goed gehumeurd… DuimpjeHandje zwaaiV-teken… Waarvoor steekt hij zijn duimpjes omhoog? …en de laatste lopers.

De 15 km. liep eerst een lus van een aantal kilometers en kwam hierdoor voor een tweede keer over de Wilhelminabrug. Voor de tweede ontmoeting met de lopers hiervan had ik mijn positie nu verderop de brug bedacht. Dit omdat ik hierbij een ander bekend kenmerk van Deventer op de achtergrond kon plaatsen op de foto’s. De toren van de Lebuïnuskerk. Ik kan hierbij tegen een ieder zeggen; de lopers gingen snel voor mijn lens langs. Maar het was prachtig om het te zien en dan vooral in de looptechnieken wat de snelle lopers in zich hebben. Was er jaloers op. Maar ja, laat mij vandaag op deze eerste warme aprilzondag maar foto’s nemen. Wat mijn hardlopen betreft, moet mijn lichaam wennen om met de eerste hoge voorjaarstemperaturen te gaan hardlopen. Oké…, weer duimpjes omhoogRode kruisZwaai… Een fotograaf rust even uit… EénTweeDrieLeuk…!

Ik begon het leuk te vinden bovenop de Wilhelminabrug en wel zo leuk dat ik de overige afstanden hier op mijn positie wilde vastleggen. Er kwamen weer voorrijders aan, gevolgd door motorrijders. De snelle lopers van de 10 km. kwamen aan gelopen en deze gingen toen nog fris. Al lopend kwamen de meer recreatieve lopers. Blauwe muziektonen… Blauwe piratenhoofddoek… Hoe laat is het…? Wat loopt er links van mij…? Prachtig allemaal wat ik daar zag bovenop de brug. Daarbij werd ik nog toegelachen. Wat kon een mens op deze zonnige lentezondag nog meer verlangen? Vriendelijkheid…! …samen met je vader de brug over. Hallo dames

Maar er was ook leed. Eenzaam en achtergelaten. Verloren… Verder was het afgedankt, als niet meer bruikbaar en zinvol. Dus weg ermee… Maar zij liep prachtig door en dat maakte veel goed bij de treurnis bij het leed wat ik zag. Zo ook het aanblik op de Welle waar de lopers richting de finish gingen op de Brink in Deventer.

Bij de laatste afstand, de 5 km. had ik een grote vlek van een fotograaf op mijn lens. Deze grote vlek van een fotograaf ging diep in het maken van zijn foto’s. Hij lag bijna op het wegdek. Dat deed mijn besluiten om mijn positie te verplaatsen. Teamgenoten… Mooie pet… Wat staat hij daar te doen…? Dag dames… Als je pet maar goed zit… Tot slot…, de laatste loper op deze afstand. Ik heb respect voor deze lopers. Ze doen het maar en kijken niet naar hen zelf of ze het aan kunnen of niet, laat staan schaamte. Eén ding is belangrijk; een ieder loopt naar zijn of haar kunnen en zet zo een prestatie neer. Ik zelf ben ook niet meer als vroeger, waarbij ik kilometers kon lopen en snelle tijden waarbij (bij wijze van spreken) het grind onder mijn schoenen vandaan spatte. Ik heb deze loopster moedig gezien. Er zijn velen die het haar niet nadoen…

En toen was het op de Wilhelminabrug voorbij. De linten werden weggehaald, de eerste auto reed de brug op. Voor mij was het om richting de Brink te gaan en daar nog even te kijken. Zo zag ik de lopers van de Welle richting de Brink rennen. Rennen naar de finish. Dat was het doel van alle lopers vandaag. De lopers liepen onder het finishdoek door. Mijn finish was ook bereikt. Ik had mijn huiswerk gedaan. Foto’s maken. De opdracht van de Fotovakschool was groepsportretten fotograferen en dat heb ik tussen de verschillende loopafstanden aan voldaan. Beste loopgroepen die ik gefotografeerd heb en daarbij alle andere lopers… Dank jullie wel. Ik kan net als deze loopster juichen

 

Klik hier voor alle loopfoto’s.

17. mrt, 2017

Het heeft mij een hele avond bezig gehouden en nu ’s nachts ben ik er een beetje overheen. Van een onverwachte nasmaak. Nasmaak van een heerlijk ijshoorn. Nu gisteren…

Het was gisteren op de 16e maart heerlijk voorjaarsweer. Op weg vanaf mijn dagelijkse werkzaamheden naar huis kreeg ik het in mij. “Het is tijd voor een heerlijk ijsje”. Dus op weg naar een grote ijssalon in Deventer. Alvorens ik op weg ging, had ik in mijn gewone ‘kloffie’ aangekleed. Met het Nederlandse weer weet je het maar nooit hoe ik een fietsreis meemaak. Afijn, aangekomen bij de ijssalon een ijshoorn met drie ijsbollen gekocht. Ik dacht nog; “Dat wordt smullen.” Dat deed het en ik wandelde rustig met mijn ijshoorn in de hand over de Brink in Deventer. Daarbij genieten van de voorjaarsaanblik van druk bezochte terrassen zo langs de Brink. De mensen die daar zaten genoten van het voorjaarsweer.

De aanblik van volle terrassen deed mij besluiten om mijn fotocamera te pakken en hierna het voorjaar op de terrassen vast te leggen. Als daarbij mensen mij door het beeld liepen, dat deed mij niets. Het was voorjaar en dan moet je vrolijk blijven. Daarbij was ik aan het genieten van een ijshoorn. Ik keek verder bij het Wilhelmina-fontein. Deze spoot nog geen water. Dat hoefde voor mij nog niet. Het was nu voor mij een stuk straatmeubilair om het samen met de volle terrassen vast te leggen.

Mijn ijshoorn werd helaas minder, kleiner, het was lekker, ik genoot en ik besloot om het laatste op te snoepen op weg daar waar ik mijn fiets had geparkeerd. Vlak voordat ik bij mijn fiets kwam was mijn van mijn ijshoorn niets meer van te merken. Het was op… Het had gesmaakt……

En toen kreeg ik een onverwachte nasmaak. Er kan nu ergens, waar dan ook, een persoon rondlopen met een jeans aan, waarvan het bij mij al niet meer fijn om mijn onderlijf zat. Ik vond hem door het vele dragen niet meer fijn zitten. Verder kan deze persoon een T-shirt met lange mouw dragen wat al niet meer echt modieus is. Zelf vind ik het zelf prettig om een wat minder modieuze kleding te dragen, dan wanneer het de laatste modetrend is. Als daarbij de persoon onder het T-shirt het zweethemd met lange mouw aan heeft, dan gaat deze personage zweten met het mooie voorjaarsweer. Van mijn broeksriem, haarborstel en deo-roller vind ik het jammer dat deze nu in verkeerde handen zijn. Het geheel zat in een Jeans Centre plastictas en dat in mijn fietstas…… Heeeeeeeelp……, ik ben bestolen…

Gelukkig heeft de onverlaat mijn jack achter gelaten in mijn fietstas.

 

Klik hier voor alle foto’s vlak voor mijn onverwachte nasmaak.