Mijn Kijk op Dingen

19. nov, 2017

Zondagavond… Dan wordt er Duitse televisie gekeken. Niks bijzonders hoor. Het is wel een ‘Krimi’, een Duitse detectiveserie!  Goed, vroeger las ik boeken van de Cock. Met Cee Ooo Cee Kaa. ‘s Avonds laat in mijn bed kon ik deze boeken lezen. Op televisie was er Inspector Morse, al was de Inspector in ‘A touch of Frost’ zo geweldig nors in zijn communicatie. Nog verder terug in de tijd; Der Alte en Derrick. Daar waren de ‘zeer stille slachtoffers’ zo realistisch, het was net echt. Tatort was vroeger ook op de televisie en het bestaat nog steeds. Tja… Ik heb vroeger veel ‘dood’ gezien op televisie.

Televisie kijken is verleden tijd. Offline… Online is heden. Daarnaast de afstandsbediening van de audio binnen handbereik. Huiswerk maken als ook beoefenen van leerstof en andere computervaardigheden uitoefenen voor diverse activiteiten. Als het ‘s avonds goed is, nog even muzikaal op YouTube, een muziekstream of (internet-)radio. Mijn favorietenlijst wordt geregeld aangevuld. Het is de avond beter doorkomen. Vroeger wanneer er niks meer op de televisie was en het plat vermaak was, dan was het…… Slapen op de bank.

In mijn woonkamer staat nog zo een mooi exemplaar. Zo een toestel met een kleine 55 centimeter beeldbuis. Aan de achterzijde een flinke uitbouw. De kleuren worden wel als kleur door de beeldbuis de woonkamer in gestraald. O ja, er zit ook Teletekst op. Het is geen stereo en de afstandsbediening werkt niet meer, maar ja… Het geheel is ook van 1995, dus meer als twintig jaren aanwezig als huisraad. Sinds weet ik niet meer, staat er bovenop mijn televisie een decoder van mijn kabelexploitant. Dit om het digitale Tv-signaal om te turnen naar een ander signaal. Daar staat het geheel als huisraad vanaf het moment dat ik op mijzelf woon. Geheel stil en heel weinig actief als zinvolle huisraad. Vroeger… Heel vroeger keek ik veel televisie.

Nu het elektronische en met een Eindhovense naam daar gelaten. Daar waar mijn tweede eettafel staat wordt op zondagavond vaak Tatort gekeken. Onlangs keek ik met een scheef oog mee. Diagonaal ging het van mijn laptop met veilige leerstof (VCA leerstof), naar met een wat sterk benodigde zenuwstelsel kijk op een computerscherm, waar online een aflevering van Tatort weergegeven werd. Paranormaal… Het was niet normaal, maar dat is de misdaad ook niet. Psychisch… Hoeveel individuen op straat en waar dan ook hebben niet een ‘kronkel’, een stoornis tussen de oren? Het kon zijn dat deze aflevering vlak voor een angstaanjagend (de ander een beetje schrik gevenLacht) maar vriendelijk feestdag uitgezonden werd. Wie weet het? Halloween misschien…? Het zou aan de makers van deze aflevering gevraagd moeten worden. Er waren genoeg scenes in deze aflevering om angst naar de kijker te geven. Hoe sterk is jouw zenuwgestel…?

 

Klik hier voor alle foto’s. Zo’n avondje een Krimi kijken bracht mij op het idee om als een duister persoon op zondagavond te dolen door Enschede. Op zoek te gaan naar het licht en deze zonder angst vast te leggen.

16. nov, 2017

Er mogen geen ongelukken gebeuren… Nee, dat mocht niet gebeuren. Wat kun je…? Wat wil je…? Misschien is het voorgaande naar jou toe ook al eens zo gepraat. Als het zo is, Waarom was het naar jou toen zo gepraat? Daarbij, in wat voor een situatie bevond jij je toen en wat was je gemoedstoestand opdat moment? Wat zag een ander in jouw ziel…? Laat wat van je vernemen wanneer je ziel geprikkeld wordt door de volgende woorden…

 

Een ieder kan succesvol zijn en zo ook gezien worden. Het werd anders toen men je als een ‘tegenvaller’ beschouwde. Er werd weinig naar je om gekeken, naar je kunnen. Als men al naar je omkeek, dan was het min of meer met minachting. Er bleef wat onbekend. Het kwam niet eruit. Het bleef voor je verborgen. Je verbaasde erom dat het zomaar kon en mocht. Er was geen eerlijk en open zijn. Jij deed het wel. Echter, waarvoor…? “Soms vraag ik me af of ik het wel zal overleven… Ik heb er gewoon geen idee van…”

Je hebt veel moois gezien. Een positief gevolg van de tijd wat nu achter je ligt. Met je gedachten de natuur verkennen. Alleen op de wereld zijn. Een gevoel dat je kunt koesteren. Weids…, je probeerde ruimtelijk de gedachten van je af te laten stromen. In een dimensie van vele richtingen ging je je oriënteren. “Omdat het soms lijkt dat deze wereld me aan het insluiten is. En er geen manier is om uit te breken.”

Je kunt je afsluiten van alles. Proberen het alleen te redden. Het lukte je goed. Soms ging het niet goed. Waarom liet je de ander niet direct toe? Karakter…? Is het jouw karakter om het alléén… Je wilt niet altijd de ander opzadelen met alle problemen wat je ondervindt. “En er geen manier is om uit te breken. En dan zie ik dat je naar me reikt”

Woorden met aantijgingen waar je niet in kon vinden. Je wilde het niet om de ‘conclusies’ aan te nemen. Zwaar was het. Diep gebogen en laag. Donker en op de tast ging je door. Je dacht maar in één dimensie. Hoe overleef je het? Gedachten naar een verliezer. Bedroeft en teleurgesteld in veel. Wat zou een verliezer gedaan hebben in die dagen… “Soms wil ik het opgeven, wil het ingeven. Ik wil stoppen met dit gevecht.”

Er is gewonnen! Al heb je veel verloren. Voetstappen…, je hebt ze achtergelaten en je kijkt daar met weemoed en vreugde op terug. Daar waar jij je voetstappen hebt geplaatst, was het mooi. De vreugde heb je beleefd omdat je het mocht verkennen. Het was het begin, om de tijd daarvoor los te laten. Al ging het in een golvende beweging, maar golven…… Golven…, hebben wij getrotseerd. Als ik jou zie lachen, kan ik de wereld aan. Oh, je weet dat ik alles kan doen…”

“Je hebt het goed gedaan. Daarbij heb jij het op je eigen manier gedaan…” De tijd achter je, is voorbij. Het is over! Er wordt (weer) ruimtelijk gekeken en gedacht. De dagen hebben voor je weer een zinvolle betekenis. Je kijkt vooruit en je onderneemt een voornemen. Je bent niet bang om te vallen. In tegendeel, harder vallen dan de grote struikeling wat je mee gemaakt hebt kan haast niet. “Ik weet wat het mij gevoel geeft van gelijk hebben. En ik weet…, wat verkeerd is.”

Ervaringen… Het heeft je ervaringen gegeven. Mooie ervaringen. Mensen ontmoeten in een zelfde situatie als waar jij je in bevond. Ervaringen delen en elkaar bemoedigen. Ervaringen opdoen in andere dagelijkse activiteiten. Daarvan heb jij genoten en je kreeg waardering en erkenning. Er zijn ook ervaringen die je hebt opgedaan wat niet vergeten gaan worden. Ze staan gegrift…! “Ik weet wat voor tijd het kost mijn hoofd te legen. Ik weet wat verkeerd is.”

Tot slot… De essentie van je leven…… Mijn leven moet ik zeggen… Is het volgende. Houd je vast aan de waarheid. Blijf bij de waarheid. De muzikale waarheid heeft mij er doorheen gesleept. “Te leven zonder mijn muziek zou onmogelijk zijn… In deze wereld vol problemen, is het mijn muziek die mij er doorheen heen heeft gesleept…”

 

 

Klik hier voor alle foto’s. Deze zijn afgelopen voorjaar tijdens mijn wandeltrektocht o.a. op Terschelling (De Boschplaat) genomen op maandag 8 mei. “Ma…, was jij op die mooie maandag bij me?” De foto’s hier, zijn een enkele wandel-struintocht van 14 km. Vanaf de laatste bushalte naar het meest oostelijke puntje van Terschelling, met zicht op Ameland. De vele kilometers terug op het strand komen een volgende keer…

8. okt, 2017

Hanna is een zachte, lieve, wat bescheiden vrouw van 79 jaar…” Deze woorden speelden mij zondagmiddag 1 oktober op het perron van het station van Zutphen door mijn hoofd heen. Ik heb op deze middag Hanna mogen ontmoeten en leren kennen. Hanna… Ooit opgegroeid in de omgeving van Markelo en nu mag ik voor haar bezig.

"Het lijkt soms onmogelijk, totdat het gedaan is…" Afgelopen zomer had ik mij voor het project aangemeld. Bij mijzelf kijkend afgelopen zomer, daarbij denkend aan een zee van tijd, omdat mijn dagelijkse werkzaamheden anders waren en zijn dan voor enkele maanden geleden. Echter, het pakte bij mij anders uit. Ik mocht vele gesprekken voeren. Ik ben interessant… en dat doet mij goed.

In de dagen dat ik mijzelf mag vermaken, is het zinvol en het staat goed dat men eigen initiatieven ontplooit. In het vrijwilligerswerk is genoeg te vinden en het wordt gewaardeerd. Oké…, vanuit bepaalde perspectieven wordt met een uitzinnige waanzinnige visie er tegenaan gekeken.

Mijn aanmelding en dan initiatieven ontplooien ging bij mij niet. Ik had op een gegeven moment het in mij om mij af te melden. Want als ik iets wil doen, dan moet het goed doen voor een ander… Totdat naar mij toe Hanna - via een bericht op mijn pc - werd voorgesteld. Bij het lezen van het bericht heb ik mijn agenda geraadpleegd en hierna bepaalde activiteiten verschoven om tijd vrij te maken. Want nu werd het mij toegeschoven, ik kon zo aan de slag. Er werd een fotograaf gezocht. Klaartje heeft voor het zelfde project een verhaal geschreven, een stukje beleving uit de vroege kinderjaren van Hanna en bij een verhaal horen er foto’s bij. Afgelopen dagen in een bijzondere week (!) waren Klaartje en ik drukdoende om het binnen de opgegeven termijn in te sturen.

Afgelopen zondag heb ik Hanna, een lieve zachte vrouw mogen ontmoeten. Naast Hanna heb ik Henk mogen ontmoeten, haar echtgenoot. Ik heb lieve mensen mogen ontmoeten. Het is Klaartje en mij gelukt om het voor de opgegeven datum het verhaal en de foto’s op te sturen. Nu is het wachten of onze inbreng in het boek wordt geplaatst.

Fotograaf gezocht… en gevonden!  en  Goed doen voor een ander…  Het was een leuke donatie!

 

(!)… komt in een volgende blog

12. sep, 2017

Het 'licht' wordt definitief verwijderd… Ooit gaf het licht en dat naar vele generaties. Om hierin duidelijk te zijn, elektrisch licht. Maar licht geven doet het niet meer, het staat ontredderd erbij en haveloos in het landschap.

Licht wat door bovengrondse draden naar velen ging. Licht in de vorm van elektriciteit. Wat gebruikt werd om een krant of boek te lezen, eten te koken, het huis te verlichten, televisie kijken en wat nog meer wat er in de loop van zijn bestaan is bij gekomen aan elektrisch apparatuur.

De draden sieren het landschap nog. Wat hiermee gaat gebeuren weet ik niet. Bij het gebouw is het duidelijk. Het wordt gesloopt en wordt verwijderd uit het landschap. Een jeugdherinnering gaat verdwijnen. Niet het licht, het elektrisch licht. Dat komt nu van ergens anders.

Vele jaren heb ik tegen dit imposante gebouw aangekeken. Het was groot in het landschap. Vooral met zijn schoorsteenpijpen. Helaas zijn deze bakens uit het landschap verdwenen. Ik heb dat moeten missen, maar de beelden deden mij met weemoed terugdenken. Aan een jeugd met vijf grote bakens en dat was ooit……

Stukje bij beetje neem ik afscheid. Vorig jaar was het afscheid nemen van een trein. Stel..., je bent oud. Wat dan…? Het wordt nu gesloopt om plaats te maken voor iets nieuws. Wat dat gaat worden is mij onbekend. Hopelijk komt er iets voor in de plaats wat bij de mensen ligt.

Het verwijderen van dit imposante gebouw en daarin het slopen gebeurt met precisie. Het gebouw wordt stukje voor stukje gesloopt. Het lijkt wel of het strategisch opgestelde en onbekende object in het landschap, het grote gebouw sloopt.

Zo staat het voorgenoemde object te wachten tot het weer mag beginnen in het kleiner maken van de IJsselcentrale. Hoe dit object zijn krachten uitoefent op het gebouw, maar het lijkt desastreus te zijn voor het beton en staal.

Werkt het met licht? Licht wat nu een gebouw van licht sloopt. Wie het weet mag het mij zeggen. Wat wel bekend is dat het object een kunstwerk is van de IJsselbiënnale. Het kunstwerk blijft tot 25 september in het landschap staan.

Tot die tijd heeft de Implanter de tijd om het grote gebouw van de IJsselcentrale kleiner te maken. Straks is het moment aangekomen dat de Implanter weggehaald wordt. Het zou mooi zijn als deze Implanter straks een nieuwe uitdaging krijgt. Er is zoveel wat zijn tijd gehad heeft en wat opgeruimd kan worden. Om ruimte te scheppen voor iets nieuws. Ik zeg; de Implanter moet een volgende uitdaging krijgen.

 

Klik hier voor alle foto’s genomen in het landschap van de IJssel.

2. sep, 2017

Overdenkingen in…

 

 

 

 

 

 

 

 

Afweging…

 

Gepeins…

 

Overpeinzing…

 

Overweging…

 

Gelukkig zonder een sprekende preek, alleen maar stilte…