23. mei, 2015

Mijn beleving van de Kennedymars van Zwolle

Deze twee paar wandelschoenen hebben afgelopen vrijdagavond, zaterdagnacht en een deel van de zaterdag samen gewandeld. Hier staan zij op de start- en finishlocatie Wandelhonk in Zwolle. Aan de roos is te zien dat deze wandelschoenen iets bereikt hebben. Zij hebben zojuist bereikt dat zij samen een 80 kilometer gewandeld hebben, dit met de Kennedymars van Zwolle.

De wandelschoenen zijn niet zelfstandig aan de wandel gegaan. Dat was alleen mogelijk door het benengestel wat op de foto te zien is en alles wat daar bovenop het benengestel zit. Verder te omschrijven als wandelaars.

De afgelopen veertien dagen is er tussen deze twee wandelaars over en weer gecommuniceerd over de deelname aan deze Kennedymars. Daarbij ging het vooral over of deze twee wandelaars samen gingen wandelen. Dat hebben zij gedaan. Deze wandelaars; wat op deze foto in het rechterpaar wandelschoenen staat, dat ben ik. Wat in het linkerpaar wandelschoenen staat is Jenny. Jenny heb ik voor aantal weken geleden ontmoet met de Kennedymars van Emmeloord.

Wat bezielt een mens om een 80 kilometer lange wandeltocht te doen? Dat vroegen Jenny en ik afgelopen nacht ook al af. Ik schrijf dit nu nadat ik op zaterdagmiddag en -avond thuis een aantal uren geslapen heb. Vanmiddag thuis gekomen, daar douchen, even iets lichts eten en toen naar mijn nest. Moest ook, want ik viel in mijn woonkamer bijna om van de slaap.

Afijn, wat bezielt een mens om 80 kilometer te wandelen? Dit dan ook voor een groot deel ’s nachts... Is het de uitdaging? Is het om jezelf te bewijzen? Is het om je niet voor een ander te doen? Of is het om ’s nachts de kikkers te horen kwaken? Het gefluit van een enkel nachtvogeltje? Het donker worden van de dag intens meemaken? De donkere nacht doorstaan? Het moment beleven dat het eerste ochtendgloren zichtbaar wordt? De stilte en rust die dan heerst in de nacht en de vroege ochtend. Het één zijn met de omgeving waar men opdat moment wandelt? Onderweg niet denken aan je dagelijkse beslommeringen door je gedachten uit te schakelen? Genieten van alles wat in je directe omgeving zichtbaar is? De saamhorigheid wat onder de deelnemers heerst van dit soort wandeltochten? Persoonlijke wandelverhalen uitwisselen? Of is het de beloning wat men krijgt wanneer men de finish heeft bereikt?

Bij al deze vragen en er kunnen meer vragen gesteld worden, kan voor een elk willekeurige Kennedymars-wandelaar een persoonlijke invulling gegeven worden. Zo ook bij mij. Wat betreft de antwoorden op de vorige vragen, daar laat ik mij nu niet over uit. Komt dit misschien wel een volgende keer, al is het misschien in de gestelde vragen wat ik zojuist geschreven heb eruit te halen.

Eén ding weet ik wel. Ik heb de Kennedymars van Zwolle volbracht. Zonder blaren, wel met wat pijnlijke voeten. Het ontbreken van slaaprust heb ik ook doorstaan, ik kon mijn ogen openhouden. Verder was het wandelen samen met Jenny mooi, ik hoop een volgende Kennedymars weer met haar te kunnen wandelen.

Dat laatste schrijf ik nu wel, maar ik heb zojuist een fotoverslag bekeken van iemand, waar ik zeer recent een tweetal Pieterpad-etappes meegewandeld heb en het trekt mij om samen met haar weer te wandelen. Ik wil haar beter leren kennen. Misschien krijg ik haar ooit zover dat zij met mij een Kennedymars gaat wandelen...

Voor nu, ik ga zo verder slapen. Ik heb nog wat nachtrust in te halen. Morgen ga ik mijn benen op een andere wijze gebruiken. Kunnen deze herstellen. Ik heb mijn fiets in gedachten…

Klik hier om de foto’s voorzien van bijschriften te bekijken zoals ik deze Kennedy-mars beleefd heb.