13. aug, 2015

Zuidelijk Flevoland

Ik zit hier over de reling heen kijkend naar het water van het Wolderwijd. Geïnspireerd geraakt door de verhalen van Robert Sterk en omdat ik op weg ben naar een vakantieadres, ga ik mijn fietsreis doen via het Zuidelijk Flevoland.

Voordat ik over deze reling heen kon kijken heb ik de Veluwe bedwongen. Wegen, fietspaden en zandwegen… ik ben bij Strand Horst aangekomen. Vandaar ging het met de boot naar Zeewolde. Had ik nog het geluk dat ik net op tijd op de boot kon. De schipper trok na mij de klep in en toen ging de boot varen. Een paar fietsers achterlatend.

Op de veerboot kreeg ik een mooie boottocht. Het uitzicht, de wind wat om mijn hoofd waaide en het achterlatende én ver te zien het nieuwe land. Daarbij… ja hoor… De windmolens, ik hoop dat ik vandaag wat meer zie.

Aangemeerd in Zeewolde, van de boot gestapt en nog eenmaal terugkijkend hierop, gaat het verder op mijn fietspedalen. Zeewolde, ik ben er nog nooit geweest. Jammer van vandaag ik zie er weinig van. Mijn fietsreis gaat verder naar buiten Zeewolde. Kom ik bij het Nulderbroek, ik zie daar draaiende molenwieken in de zon… Wind- en zonne-energie…?

Mijn fietsreis gaat langs en/of over een dijk in de richting de brug bij de Nijkerkersluis. Eenmaal daar onder doorfietsend zie ik pilaren onder deze brug…? Pilaren en steunpilaren…? Afijn, gauw verder fietsen. Verderop, ik kan om mij heen kijken. Over het maisland heen kijkend, deels in de schaduw van het wolkenlucht en deels in het zonlicht zie ik windmolens. Een rechte lijn windmolens vlakbij bij een rechte lijn van wegen met bomen.

Windmolens, als er wind is draaien zij. Het gehele jaar door. Fulltime, maar ook als seizoensarbeid wanneer ik over een akker heen kijk. Windmolens, ik heb windmolens gezien met drie wieken maar ik kom langs het Eemmeer windmolens tegen met twee wieken en deze draaien niet. Zij staan stil en hun wieken staan zowat allemaal in dezelfde stand. Waarom…? Misschien voelen deze windmolens zich minderwaardig tegenover hun drie wieken collega’s?

Fietsend langs het water van het Eemmeer geeft mij links kijkend mooi uitzicht geven op het scheepvaartverkeer en rechts op windmolens boven de dijk uitstekend. Aan het eind van de dijk nog terug kijken, ik ga een hindernis nemen. Het begint eerst met werkzaamheden wat ik tegenkom. Er wordt gegraven, maar of er zand aangevoerd of afgevoerd wordt dat is mij onduidelijk. Er is wel een aanmeermogelijkheid gemaakt voor schepen. Mijn grote hindernis wordt het beklimmen van de Stichtse brug. Hiervoor mag ik eerst onder deze brug door fietsen. Daarna mag ik omhoog fietsen naar de brug waar ik halverwege zicht op wolkenlucht en zonneschijn op het graan in de verte van deze brug. Bovenop de brug komend gefietst, op mijn pedalen, heb ik zicht over het water en windmolens. Even om mij heen kijken.

Zuidelijk Flevoland, het nieuwe land, windmolens, het vlakke en het platte in het landschap, het (lange) rechte, de eenvoud wat ik hier zag… Het heeft naar mij toe wel wat. Het kan mij rust geven dan wanneer ik het oude land bezoek. Op een aantal vlakken mag je als bewoner van dit polderlandschap je rijk voelen. Maar mijn rijk (!) van mijn fietstocht zat te wachten op haar en tevens mijn vakantieadres.

Klik hier voor alle foto's van mijn fietstocht door het Zuidelijk Flevoland.