8. dec, 2015

Het zwaaide mij met het armpje

Oké…, ik ben om. Ik kan het niet meer ontkennen, ik heb het met eigen ogen waargenomen.

Het komt bij mij nu na twee nachten geslapen te hebben nog onwezenlijk en onwerkelijk over. Wat heb ik waargenomen?

Afgelopen zondag nam ik deel aan een wandeltocht. Wanneer ik aan het wandelen ben mag ik graag om mij heen kijken. Linksom, rechtsom, achterom en vooruit. Nu keek ik eens omhoog… Zie ik dat nu goed?

Ja, ik ben te porren om dingen te doen. Ik geloof in heel veel dingen. Er is wat tussen hemel en aarde. Het klimaat wordt warmer. Je kunt in jezelf geloven dat je kracht hebt. Maar, wat ik zag…

Het heeft twee nachtrusten geduurd. Ik heb mijzelf in de arm geknepen. De ogen goed uitwrijven. Mijn hoofd schudden…, headbangen zelfs. Mijn volumeknop flink openzetten (ik ken iemand die het kan be-amen dat ik een herrie kan opzetten als muziek) om mijn hersencellen te doen laten trillen… Maar het is niet anders, ik ben er over uit; er bestaan kabouters !!

De kabouter die ik zag, zat op een paddenstoel wat op een boomstam groeit. Het zat daar de omgeving te aanschouwen. Geheel rustig. Zo rustig zelfs, er kwam bij het geen woord uit. Het zwaaide mij wel, met het armpje. Verder zat het wel warmpjes erbij. Het had een mutsje op.

Hoe het verder erbij zat? Ik weet het niet, zo hoog kon ik niet fotograferen. Ik had geen trap bij me met het wandelen…

Klik hier voor alle kabouter-foto's.