10. jul, 2016

Ik ben heel klein, in een grote wereld

Ik ben heel klein in deze grote wereld waarover ik kruip, loop en spring. Amper een anderhalve centimeter groot verken ik deze wereld. Alles is daarbij groot. Ik kan mij zelfs verstoppen achter een grasspriet. Door mijn ouders ben ik als een eitje uitgezet ergens in het water. Daar ben ik tot een larve gegroeid. Vandaar ben ik tot een jonge pad verder gegroeid. Nu verken ik alleen deze grote aardbol en ik wordt nu bekeken door een glazen oog. Dit van een fotocamera. Achter deze camera zie ik een persoon op zijn knieën en ellebogen op de grond zitten. Zo word ik op dit moment bekeken, zo klein ben ik op deze grote wereld.

Mensen beginnen hun leven ook klein. Hierbij worden zij door hun ouders al snel wegwijs gemaakt naar de wereld waarin zij terecht zijn gekomen. De ouders laten met enige trots hun kleine kroost zien aan een ander mens. Daarbij mag de kleine bij een ander van alles doen. Is het van een glimlach, of gebrabbel, het vrolijk met de armpjes en beentjes zwaaien… Maar het meest reukvolle is een volle Pamper. Veel van deze gebeurtenissen wordt vastgelegd door een glazen oog van een fotocamera. Vaak gehanteerd door de vader van de kleine.

Op deze grote wereld waarover ik nu kruip zijn er veel problemen, maar ook mooie dingen. Dit krijg ik niet allemaal mee. Ik ga mijn actieve leven in mijn eigen territorium beleven. Maar deze is niet zonder gevaar. Allereerst is het gemotoriseerde verkeer van de mens. Wil ik een verkeersweg oversteken, dan moet ik snel zijn. In het vroege voorjaar zie je veel platte soortgenoten van mij op de wegen. Verder zijn er vele dieren die het op mij gemunt hebben. Reigers, uilen, roofvogels, een egel en het ergste de groene paddenvlieg. Bekijk dit maar eens op Wikipedia. Vreselijk…

Mensenkinderen worden beschermend opgevoed. Zo beschermend dat aan hen geen gevaar wordt meegegeven of weinig. Alles moet en mag kunnen in de mensenwereld. Dat kan later wel eens tot problemen leiden bij de jonge mensen. Hoewel het tegenwoordig ook zo is dat bij jonge mensen al vroeg een zelfstandigheid wordt meegegeven. De wereld is groot en er zijn vele gevaren, verleidingen om mensen naar verkeerde of andere mindere gedachten te brengen.

Ik ben in deze grote wereld een pad en daarin ben ik niet moeders mooiste. Met mijn wrattige verschijning ben ik een schrik voor anderen. Anderen mogen mij dan niet zo en jagen mij weg. Erger is als ik als een ‘speelbal’ wordt gebruikt, als een object van vermaak. Op dit moment word ik bekeken door een glazen oog van een fotocamera. Gelukkig verlangt dit glazen oog niet meer van mij, ik kan verder kruipen.

In de grote mensenwereld is het ook zo dat groepen mensen andere mensen gebruiken. Gebruiken om de gedachten van mensen die niet sterk staan in de menselijke maatschappij te onderdrukken, beïnvloeden en misleiden. In de dierenwereld geldt ‘het recht van de sterkste’. Dat is aan de dierenwereld, aan de fauna ooit meegegeven. In de mensenwereld geldt ook het recht van de sterkste, maar wie heeft het recht van de sterkste? In het gehele mensenleven zijn er mensen die beslissingen nemen over andere mensen. Wordt er over je beslist, dan moet je sterk zijn om dit te doorstaan. Kijk maar eens wat de landelijke politiek met je doet, leidinggevenden tijdens je dagelijkse werkzaamheden of de trainer van je sportvereniging. Wanneer mag jij, mag de mens over zichzelf beslissen?

Ik ben heel klein, in een grote wereld… Maar ooit…, ooit ben ik een grote pad, een grote kikker. Ik heb alles doorstaan in mijn leven en geniet nu van mijn aanzien. Mijn aanzien is mooi en een ieder wil mij zien. Daarbij mag ik van alles doen wat ik mij wens. Een ieder is aardig naar mij en respecteert mij. De wereld is groot. Door mij bescheiden op te stellen hoop ik groot te worden. Wanneer ik dit allemaal mag beleven, dan hoop ik samen met een andere mooie kikker te genieten van onze verdere leven. Een mooi leven

 

Klik hier voor alle padden- en kikkerfoto’s.