16. dec, 2016

...zonder mijn muziek zou onmogelijk zijn

Net als velen anderen ren ik ook. Rennen in ons leven, we moeten hardlopen in ons bestaan. Rennen om te leven, wanneer men stil staat telt men niet meer mee. Rennen doe ik graag, op mijn trimschoenen. Rennen om sportief blijven en rennen om het van mij af te schudden. Het heeft mij lang vergezeld.

Velen dragen een last op hun schouders, vaak ongewild. Velen hebben wel eens een ervaring ondergaan, vaak ongewild. Velen hebben zorgen in hun bestaan, vaak ongewild. Mij heeft alles veel gedaan. Ongewild…

Het kwam van nergens. Bij velen zal het ook van nergens komen. Het onverwachte wat een mens kan beheersen. Het kan je lang beheersen, want het is moeilijk om het los te laten. Dat ‘wil’ én het ‘wilde’ niet, het werd van buiten gevoed.

Het moet weg. Het moet weg bij een ieder. Een ieder die het onverwachte en mindere ervaring heeft ondergaan. Het onverwachte is een last voor velen die ongewild negatiefs hebben ondergaan. Maar het gaat niet zomaar weg, dat kan lang duren. Zoek het positieve op. Zoek het op.

Je gaat je alleen voelen in het onverwachte en mindere ervaring. Het voelt alleen, wanneer ongewild woorden naar je toekomen waar men gebukt van raakt. Gebukt om bijna te vallen, onderuit gaan. Dat is wat het wil. Maar…, voel je dat men gebukt raakt. Zoek steun. Steun om niet verder gebukt te gaan. Zoek hulp… Hulp heb ik ook gezocht en gevonden.

Voor velen zal het een vraag zijn waarom het onverwachte hen raakt. Men heeft er niet om gevraagd. Het beheerst een mens. Het geeft geen plezier. Een ieder wil het niet. Zo ik niet…

Ik heb gepraat, vele woorden. Praten om het onverwachte de baas blijven. Dat is wat ik een ieder kan aanbevelen. Het is bij mij nog niet geheel weg. Het beheerst mij nog wel. Al is het minder. Veel minder…

Het heeft mij te lang beheerst. Ik wilde verder en toen kwam het. Ik wil verder, maar het laat mij nog niet geheel los. Maar het houdt mij gelukkig nu niet meer geheel in zijn greep. Nee…, ik wil het niet meer. Ik gun het niemand meer. Ik heb het gelaten aanvaard.

Gelaten aanvaard… en nu zijn er momenten voor het laatst. Vandaag was er een moment voor het laatst; “Fijne Feestdagen iedereen……” Er zijn al meer momenten voor het laatst geweest en er komen nog meer momenten voor het laatst. Tot het echte moment voor het laatst. Dan is het definitief afscheid nemen. Ik ‘mag’ en ga zoeken naar een nieuwe toekomst als mijn dagelijkse bezigheden.

Wat ben ik blij dat ik veel positiefs om mij heen heb. Dat is wat ik naar een ieder kan aanbevelen. Het positieve om je heen zoeken en behoeden. Met het positieve het onverwachte van je verweren. Ik heb liefde om mij heen, maar dat is niet mijn eerste en enige liefde.

Het onverwachte is gebeurd. Het heeft mij ervaringen gegeven. Emotionele, enerverende en andere gevoelservaringen. Het heeft mij positieve ervaringen gegeven. Sterk, ik voel mij sterker geworden en weerbaarder. Ik ben niet geheel gebukt onderdoor gegaan. Deze positieve ervaringen gun ik anderen ook die het onverwachte hebben ondergaan en ondergaan. Men mag het mij vragen.

Tot slot. Mijn liefde… Het is niet de laatste. Muziek van de toekomst en muziek van het verleden. Te leven zonder mijn muziek zou onmogelijk zijn. In deze wereld vol problemen is het mijn muziek die me er doorheen heeft gesleept.

 

De foto’s ik hier heb gebruikt zijn genomen aan de Mr. H.F. de Boerlaan in Deventer en op een grijze dag. Voor mijn plezier heb ik deze in het Zwart-wit gemaakt…

Cool