17. jan, 2017

Daar kun je (niet!) mee thuis komen

Afgelopen zondagmiddag had ik het in mij om een autorit te doen met mijn auto. Ik ben in het bezit van een mooie sportieve auto. Neem daarbij de sportieve sportvelgen wat onder mijn auto zit en het sportieve aanzien gevormd door de mooie kleurencombinatie van het lak op de carrosserie. Op deze zondagmiddag in een wat uurtjes om mijzelf te vermaken, besloot ik tot een autorit.

Rijdend over verschillende buitenwegen genoot ik van het landschap. Mijn auto kon er ook van genieten. Hij zoefde over de wegen heen. Totdat er een drempel genomen moest worden. Dat werd voor mijn sportvelgen te veel. Ik wil nog lang genieten van deze velgen en dat doe ik al vanaf het begin. Dat werd omrijden en hierdoor extra meters maken.

Niet getreurd, wij reden door een prachtig landschap met mooie landelijke wegen en deze waren voor de brede autobanden goed te doen. Het werd anders toen wij in een winters restant terecht kwamen. De dooi was ter plaatse nog niet gearriveerd en dat maakte dat mijn auto tot aan de assen door de sneeuw moest ploeteren. Maar met het inwendige motorvermogen kon mijn rode en met witte striping auto door de sneeuw heen blazen. Op weg terug naar mijn woonplaats. Daar moesten wij ons inhouden. Volgens de verkeersregels moesten wij met gepaste snelheid rijden.

Gepaste snelheid en dat op een weg aan de rand van het dorp in een nieuwbouwplan waar nog weinig huizen staan. Dat werd voor mijn auto ongehoorzaam zijn. Scheuren door de bochten…, om de winterse omstandigheden heen slingeren en…… Tot op een ongemerkt moment het wegdek door bevriezing glad was… Dat was tot stilstand komen tegen sneeuwhopen.

Bekomen van de schrik door mijn auto en mijzelf reden wij verder. Met gepaste snelheid, de schrik zat bij ons goed in. Maar de schrik zat er niet lang in, er moest een inspanning geleverd worden. In vele wijken en straten in steden en dorpen zijn van die verhogingen aangebracht. Dat werd voor mijn brede autobanden stevig grip houden op het wegdek. Voor de GROTE auto’s is het een gemakkelijk te nemen verkeershindernis, voor mijn auto was het een hele klim. Maar wij hebben het volbracht.

In het centrum van mijn woonplaats Olst had ik mijn auto geparkeerd op een parkeerplaats. Ik als autobestuurder kreeg wat in mijn zin. Kijkend van een afstand naar mijn auto besloot ik om mijn auto mee te nemen naar het gelegenheid, wat bij mij tijdens het rijden in mij was gekomen. Zo zaten wij binnen. “Kan ik u wat te drinken inschenken?” …dat was de vraag naar mij. Ik heb mijn bestelling gedaan en ik kreeg mijn drankje. IJskoud en lekker, een Jägermeister met ijs. Dat werd heerlijk nippen, genieten van de smaak en wachten op wat er komen zou.

Er was wat in mijn zin voor afgelopen zondag. Dat mocht ook wel. ’s Morgens op deze zondag was er een grote inspanning geleverd (zie plaats 89, bij de ‘Heren  Crossloop 10km’). Mijn bestelling werd gebracht. Samen met mijn auto was het een ‘smaakvolle’ kleurensamenstelling. Ik kan tegen een ieder zeggen dat ik op deze sportieve zondag heerlijk gegeten heb. Het eten ging bij mij erin en het was dan zo op.

Bij het mijn eettafel netjes achterlaten kwam mijn verantwoordelijkheid omhoog. Alcohol en verkeer gaan niet samen en daarom ging mijn sportieve auto in zijn doosje. Veronderstel dat de sportieve uitstraling van mijn auto een deuk oploopt door mijn Jägermeister, dan zeg ik; Nee… Daar kun je (niet!) mee thuis komen.

 

Klik hier voor alle sportieve foto’s van mijn sportieve auto. …en ja, ik mag soms met kleine autootjes spelen.