16. nov, 2017

De Essentie van mijn muzikale Waarheid

Er mogen geen ongelukken gebeuren… Nee, dat mocht niet gebeuren. Wat kun je…? Wat wil je…? Misschien is het voorgaande naar jou toe ook al eens zo gepraat. Als het zo is, Waarom was het naar jou toen zo gepraat? Daarbij, in wat voor een situatie bevond jij je toen en wat was je gemoedstoestand opdat moment? Wat zag een ander in jouw ziel…? Laat wat van je vernemen wanneer je ziel geprikkeld wordt door de volgende woorden…

 

Een ieder kan succesvol zijn en zo ook gezien worden. Het werd anders toen men je als een ‘tegenvaller’ beschouwde. Er werd weinig naar je om gekeken, naar je kunnen. Als men al naar je omkeek, dan was het min of meer met minachting. Er bleef wat onbekend. Het kwam niet eruit. Het bleef voor je verborgen. Je verbaasde erom dat het zomaar kon en mocht. Er was geen eerlijk en open zijn. Jij deed het wel. Echter, waarvoor…? “Soms vraag ik me af of ik het wel zal overleven… Ik heb er gewoon geen idee van…”

Je hebt veel moois gezien. Een positief gevolg van de tijd wat nu achter je ligt. Met je gedachten de natuur verkennen. Alleen op de wereld zijn. Een gevoel dat je kunt koesteren. Weids…, je probeerde ruimtelijk de gedachten van je af te laten stromen. In een dimensie van vele richtingen ging je je oriënteren. “Omdat het soms lijkt dat deze wereld me aan het insluiten is. En er geen manier is om uit te breken.”

Je kunt je afsluiten van alles. Proberen het alleen te redden. Het lukte je goed. Soms ging het niet goed. Waarom liet je de ander niet direct toe? Karakter…? Is het jouw karakter om het alléén… Je wilt niet altijd de ander opzadelen met alle problemen wat je ondervindt. “En er geen manier is om uit te breken. En dan zie ik dat je naar me reikt”

Woorden met aantijgingen waar je niet in kon vinden. Je wilde het niet om de ‘conclusies’ aan te nemen. Zwaar was het. Diep gebogen en laag. Donker en op de tast ging je door. Je dacht maar in één dimensie. Hoe overleef je het? Gedachten naar een verliezer. Bedroeft en teleurgesteld in veel. Wat zou een verliezer gedaan hebben in die dagen… “Soms wil ik het opgeven, wil het ingeven. Ik wil stoppen met dit gevecht.”

Er is gewonnen! Al heb je veel verloren. Voetstappen…, je hebt ze achtergelaten en je kijkt daar met weemoed en vreugde op terug. Daar waar jij je voetstappen hebt geplaatst, was het mooi. De vreugde heb je beleefd omdat je het mocht verkennen. Het was het begin, om de tijd daarvoor los te laten. Al ging het in een golvende beweging, maar golven…… Golven…, hebben wij getrotseerd. Als ik jou zie lachen, kan ik de wereld aan. Oh, je weet dat ik alles kan doen…”

“Je hebt het goed gedaan. Daarbij heb jij het op je eigen manier gedaan…” De tijd achter je, is voorbij. Het is over! Er wordt (weer) ruimtelijk gekeken en gedacht. De dagen hebben voor je weer een zinvolle betekenis. Je kijkt vooruit en je onderneemt een voornemen. Je bent niet bang om te vallen. In tegendeel, harder vallen dan de grote struikeling wat je mee gemaakt hebt kan haast niet. “Ik weet wat het mij gevoel geeft van gelijk hebben. En ik weet…, wat verkeerd is.”

Ervaringen… Het heeft je ervaringen gegeven. Mooie ervaringen. Mensen ontmoeten in een zelfde situatie als waar jij je in bevond. Ervaringen delen en elkaar bemoedigen. Ervaringen opdoen in andere dagelijkse activiteiten. Daarvan heb jij genoten en je kreeg waardering en erkenning. Er zijn ook ervaringen die je hebt opgedaan wat niet vergeten gaan worden. Ze staan gegrift…! “Ik weet wat voor tijd het kost mijn hoofd te legen. Ik weet wat verkeerd is.”

Tot slot… De essentie van je leven…… Mijn leven moet ik zeggen… Is het volgende. Houd je vast aan de waarheid. Blijf bij de waarheid. De muzikale waarheid heeft mij er doorheen gesleept. “Te leven zonder mijn muziek zou onmogelijk zijn… In deze wereld vol problemen, is het mijn muziek die mij er doorheen heen heeft gesleept…”

 

 

Klik hier voor alle foto’s. Deze zijn afgelopen voorjaar tijdens mijn wandeltrektocht o.a. op Terschelling (De Boschplaat) genomen op maandag 8 mei. “Ma…, was jij op die mooie maandag bij me?” De foto’s hier, zijn een enkele wandel-struintocht van 14 km. Vanaf de laatste bushalte naar het meest oostelijke puntje van Terschelling, met zicht op Ameland. De vele kilometers terug op het strand komen een volgende keer…