Mijn Kijk op Dingen

26. aug, 2017

Wanneer je oud bent, dus daarbij een leeftijd hebt en wat uit vele jaren is opgebouwd. Als daarbij de wereld om je heen dit ook kan zien aan uiterlijke kenmerken. Dan kan het zomaar zijn, dat je wordt vergeten en als niet meer aanwezig in de samenleving.

Wanneer de samenleving om je heen dan ook gebreken aan je ziet, dan is het voor je al gauw voorbij in de ogen om je heen. Er is dan al gauw een oordeel over jou als persoon en waar je om het optimistisch te benoemen, men ‘rust’ naar jou toe ‘gunt’. Maar wanneer is een gebrek in de ogen van ander een gebrek. Wanneer men zoals ik een hoofd op mijn romp heb. Links en rechts aan de bovenzijde van mijn romp een arm, met daaraan een hand, met daaraan weer vier vingers en een duim. Aan de onderzijde van mijn romp lopen twee benen op elk een voet. Verder zijn er nog wat kleine intimiteiten zichtbaar wanneer ik ongekleed rondloop. Dit alles zeg ik vanuit een grijze materie wat tussen mijn (twee) oren en achter mijn (ook twee) ogen zit. Het laatste worden praktisch altijd met modieuze glazen aangestuurd. Oh ja… Ademen en praten, kan ik ook!

Wat zijn de gedachten aan gebreken, oordeel en de wereld om je heen? Wanneer men zoals ik op dit moment veel nieuwe mensen ontmoet en hierdoor veel gesprekken voert, dan verkrijgt men veel mee. Een aantal gesprekken mogen, maar er zijn ook gesprekken die moeten en dit in een wereld wat continu veranderd om ons heen. Het laatste ooit gebruikt naar mij toe… en ja, ik zie het ook. Voordeel is nu dat ik ook verander. Tegen een aantal aspecten kijk ik nu anders dan voorheen. Zonder direct een oordeel te vormen de gesprekken aan te gaan. Dat is al één aspect. Over gebreken gesproken… Een ieder heeft ergens enkele gebreken.

De gemoedstoestand in mij, gunt in mij geen rust om de gehele dag niets te doen. Dat zal bij velen ook zo zijn en velen zullen hierin een invulling geven waarbij zijn/haar gemoedstoestand met hopelijk mooie dagelijkse bezigheden gevoed wordt. Anderen mogen…, moeten praten voor hopelijk nieuwe dagelijkse bezigheden. Er wordt ook anders gepraat. Ervaringen aanhoren vanuit mensen waar je zoals ik vrijwillig gaat bijstaan. Daar werd ik koud van bij het aanhoren, luisterend naar de woorden, vanuit een persoon ouder dan ik. Anders is het waar ik niets anders dan respect kan tonen, op een voornemen om voor vele maanden ergens in een ontwikkelingsland, daar de mensen te helpen. Mijn gemoedstoestand wordt op dit moment gevuld met vele (levens-)woorden en vrijwillige activiteiten. Het geeft mij ervaringen en energie.

Komt er nog een eind? Ja, aan mijn tekst nu komt een eind. In de toestand waar mij nu bevindt……!? Eerst een vergelijking. Mensen met alleen succes en grootpraat kunnen vallen als een baksteen. Deze hebben hierna vaak een groot probleem. Mensen die ik vanuit een situatie ken waar ik mij ook in bevind, hebben een uitzinnige wilskrachtige vastberadenheid. Niet bij de pakken neerzitten. Er is ergens een nieuwe uitdaging. Zoals ook de oude bakstenen van een oud en versleten gebouw, een nieuwe invulling kan krijgen voor de mens.

 

Klik hier voor alle vallende stenen van een voormalig steenfabriek.

26. jul, 2017

De dag begint met een wandeling over een wandel- en fietspad. Op pad naar een baken in het landschap, een stuk industrieel erfgoed. Tot ergens in de jaren zeventig van de vorige eeuw was het nog actief als rookafvoer en voor een luchttrek in de steenovens van de voormalige steenfabriek in het buurtschap Fortmond. Dit gelegen tussen Olst en Wijhe aan de IJssel. Ik wandel met een verwachting in mij van; Wat ga ik vandaag beleven? Het is elke keer anders. Ik wandel door en sleep een bolderkar met attributen achter mij aan.

Voor mij wordt het weer een dag verblijven en nuttig maken op een terrein voor mij niet groter dan een voetbalveld. Verder weg wil en kan het niet. Er moet wat in ogenschouw blijven. Voor zover het niet in ogenschouw is. Drie paar ogen, jonge ogen houden mij vandaag in de gaten. Maar meer houden de jonge ooievaars in de gaten wanneer één van de ouders of beide ouders naar hun nest komen vliegen. Er wacht dan voor hen vaak een heerlijk eetmaal. Ik geniet van het gevederde leven hoog boven het IJssellandschap.

De bolderkar is geparkeerd, een tuinstoel is uitgeklapt en de parasol staat wanhopig zich staande te houden in de wind. Dit zo in de directe omgeving van de voormalige steenfabriek. Het is wachten op eerste deelnemers van de IJsselbiënnale. Voor mij is het zitten op de tuinstoel en wachten. Nou ja… Het is eerder de meegebrachte thermoskan openen en de koffie gieten in een mok. De nieuwskrant van deze dag erbij pakken en een broodje voor het eten. Alles wat in mijn directe omgeving gebeurd is natuur.

Op de stroming van de IJssel glijdt het land aan mij voorbij… Wilgen, weiden, uiterwaarden roodbont vee, een boerderij… Op het wiegen van de golven waar het water wordt gehoord… Vliedt wat vol is voor een ledig lucht, geeft adem aan het woord Een gedeelte van het IJsselgedicht door Alet Boukes, stadsdichter van Zwolle. Vlak bij mij ligt een steen met daarin ingegraveerd een tekst. ‘IJssel als strijdtoneel’ is de tekst naast een verwijzing naar het aardse internet ‘waar cultuur en natuur samenstromen’. Natuur…, achter mij is een groot natuurgebied aanwezig. Compleet met grote grazers en galopperende viervoeters. Cultuur… en dan in de kunstvorm. Daar sta ik vandaag voor. Als suppoost om mensen tekst en uitleg geven over het geluidskunstwerk van Nathalie Bruys. Een prachtig kunstwerk vind ik het zelf. Zang, muziek, klank en gesproken woord en dat geheel in elkaar verweven. Ik heb mensen geheel intens zien genieten, geheel tot rust zien komen en waarbij ik mij stil heb gehouden om geen stoorzender te zijn in het kunstwerk van ruim een uur. Ik geniet van mijn directe omgeving.

Er komt een afwisseling in het genieten naar mij toe. Mensen, anders gezegd deelnemers. Dit wordt dan nog bevestigd als ik van hen een ticket te zien krijg. Ik stel mij voor en heet hun welkom. Verder vertel ik deze mensen wat zij gaan beleven in mijn directe omgeving vandaag en wat zij kunnen aanschouwen aan het zichtbare deel van het kunstwerk van Nathalie Bruys. Ik breng een aantal koptelefoons in gereedheid, samen met de spelers waar het geluidskunstwerk op geprogrammeerd staat. Wanneer mijn bezoek de eerste tonen in de koptelefoons horen, wijs ik hen de route aan waar zij langs de panelen kunnen wandelen en dat in de nabijheid van de voormalige steenfabriek en de IJssel. Voor mij is hierna weer het kleine genieten.

Klein… en zo kan ik mij ook voelen in het landschap waar ik vandaag aanwezig mag zijn. Om mij heen is de natuur groot en dan groot in de kracht wat het in zich heeft. Vele kleine natuur elementen samen heeft een grote kracht en geeft kracht. In het laatste is dat het mij inspireert om het kleine te fotograferen en daarbij te verbazen hoe druk het is voor het dagelijks levensonderhoud en voorbestaan. Wat ik nog niet gedaan heb, is met mijn voeten in de IJssel staan. Daar gun ik mij nu nog geen tijd voor. Al is het meer dat ik nu in functie ben en hierom niet mijn plek kan verlaten. Maar fijn, het IJsselwater is in zicht vanaf mijn locatie, mijn standplaats.

Vandaag heb ik weer leuke en vriendelijke mensen mogen ontvangen. Deelnemers aan de Biënnale en waarbij zij met mij hun ervaringen en belevingen uitwisselen van andere kunstwerken die zij al gezien hebben en ik nog niet. Maar ook andersom, ik vertel de deelnemers ook over de kunstwerken die ik al gezien heb en hoe ik deze heb ervaren.

De dag is voorbij. Ik ruim de attributen op en plaats het in de bolderkar. Daarbij realiseer ik mij dat het voor mij weer een bijzondere dag was. Deelnemers ontvangen, tekst en uitleg geven. Ik mag hen laten beleven in een kunstwerk en tot slot; men mag met de voeten in de IJssel. Al wandelend ga ik met de bolderkar terug en ik kijk nog even achterom. Het was weer een dag tot mijzelf en één zijn in het landschap. In de verte zie ik het ooievaarsnest. Het duurt niet lang meer en de drie jongen vliegen het nest uit. Goed… Zoals ik verteld heb, heb ik het tijdens mijn aanwezigheid het nog niet gedaan. Maar hopelijk zie ik straks bij een volgende keer suppoost zijn, de jonge ooievaars met hun voeten in de IJssel staan. De richtingaanwijzer is vanaf hun nest te zien.

 

Klik hier voor alle grote en kleine foto’s.

2. jul, 2017

…worden er soms knopen doorgehakt en beslissingen genomen. Dit vanuit een (gecorrigeerde) spiegelbeeld bekeken.

13. jun, 2017

Foto’s maken…  een (kort) moment vastleggen in een beeldopname, in ‘fotoranden’ van mij af kijken.

 

 

 

 

 

Stap 1;  De IJssel, de Sores van mij af laten vloeien.

Ik zeg het hierbij maar direct en platvloers. Het stromende water van de IJssel heeft van mij veel meegekregen afgelopen jaar. Vele gedachten, frustraties en zorgen. Het water van de IJssel nu mooi en rustig stromend, maar hier op de foto nog met strepen in de lucht. Dat geeft nog wat onrust en zorgen weer, maar met een beetje wind moet dat ook weggewaaid zijn. …en dat gaat weg!

 

Stap 2;  Frits.

Frits is bij mij komen wonen vanaf het moment dat de fotoclub waar ik lid van ben - Fotogroep Stijl - een thema-avond ging houden om skeletjes en botjes te fotograferen. Omdat in de tuinaarde rondom mijn woonhuis voor zover ik weet geen dierlijke botjes aanwezig zijn, ontmoette ik afgelopen winter in de feestwinkel in Deventer een mooi hoofd. Hierbij kreeg hij van mij uit zijn naam. Frits is met tegenlicht van een opzetflitser gefotografeerd. De belichting moest in balans zijn met het licht wat vanaf het raam kwam.

 

Stap 3;  Contact en geen Contact met het wegdek.

Was ik mij afgelopen voorjaar ergens in april de IJsselloop in Deventer aan het fotograferen. Dit om de sfeer vast te leggen. Wilde ik de aanstormende lopers die net gestart waren op de Wilhelminabrug fotograferen. Ging mij een grote vlek van een andere fotograaf in mijn beeld zitten en wel zo dat deze veel contact had met het wegdek. …en de lopers, de loper, deze zweefde over het wegdek heen.

 

Stap 4;  The Save and Rescue is left alone.

Begin mei was ik op Terschelling. Wandelen en daarbij veel van mij proberen loslaten. Op een zaterdag liep ik daar op het strand. Vanuit de verte toen zag ik bewegingen op het strand en op zee. Er gingen bewegingen naar het strand toe en het bewoog ook van het strand af. Dichterbij gekomen bleek dat de KNRM demonstratievaarten hield met publiek aan boord. Om de power wat ineens los kwam van de boot in het water, is het mijn foto geworden ten aanzien van meetrekken, meebewegen of bevriezen met de fotocamera. Met een sluitertijd in een fractie van een seconde heb ik het water bevroren gekregen. Het reddingsschip was hier net gelost van zijn gele voertuig en ging op deze zaterdag nagespeeld af naar een noodsituatie.

 

Stap 5;  KETCH… svsh.

Persoonlijk vond ik die twee mannelijke zitbankbewoners ongeïnteresseerd erbij zitten. Een andere richting op kijken terwijl rechts van hen een mooi tafereel zat en smakelijk was. Dit was ergens midden mei op het Museumplein in Amsterdam. Aan het Museumplein staat het Stedelijk Museum. Ik bezochte daar de expositie over Ed van der Elsken waarover ik in de afgelopen periode een presentatie over deze fotograaf heb gehouden. (er hoort hierbij nog enige mondelinge toelichting bij, maar dat moet hierbij maar erbij bedacht worden)

 

Trap 6;  I am… sterdam

I… Engels voor Ik. Ik was in Amsterdam en dat is te zien. Eén van de meest gefotografeerde kunstwerken in Amsterdam. Laat een vracht (buitenlandse) toeristen los en je hebt vermaak ter plaatste bij het kunstwerk. Perspectief in een cirkel, driehoek of lineair. Zelf leg ik vaak het lineaire vast, daarom de tekst 'I amsterdam' lineair gefotografeerd.

 

Trap 7;  Een verlaten kunstfantasie.

Al wandelend op het strand van Schiermonnikoog… Ja, ik heb afgelopen voorjaar veel strand gezien. Afijn, al wandelend daar kwam ik dit kunstwerk tegen. Anoniem en naamloos. Moederziel alleen op het strand, geen mens te bekennen daar zo. Foto nemen om later je fantasie er op los te laten.

 

Trap 8;  Lacey.

Om de aandacht van een jonge kat te krijgen, daar moet je wat voor doen. Haar naam noemen, geluidjes maken en haar niet bang maken. Uiteindelijk was het gelukt. Twee paar ogen mooi gefotografeerd. Een portretfoto en dat was de opdracht.

 

Trap 9;  I love these eyes.

I… Wederom Engels voor Ik… Ik ken de vrolijke ogen van haar, vanaf het afgelopen voorjaar twee jaar geleden. Met autoritjes worden deze vrolijke ogen vergezeld door Tilly, haar schaapje. Deze zit altijd op het dashboard mee te genieten waar zij opdat moment heen rijden. Begin april op Texel kregen de vrolijke ogen kennis met Simon's Cat. Na afloop van een mooi weekend op het eiland, ging het drietal vrolijk gestemd en met vrolijke ogen huiswaarts.

 

Trap 10;  Before the global warming.

Wanneer je zoals ik veel indrukken heb opgedaan… Dit afgelopen voorjaar tijdens mijn wandeltrektocht van, naar en op de Waddeneilanden, daarbij ook vanuit de noordelijke provincies Groningen en Friesland en niet te vergeten een dagje Amsterdam. Dan is het mooi wanneer je zoals ik een aantal herinneringen samen kunt voegen. Minimaal drie herinneringen, minimaal drie foto's. Dat was de voorwaarde. Oké… Het is een foto geworden uit twaalf herinneringen.

 

Tien stappen…, tien trappen… Recentelijk ben ik een eind naar beneden geduikeld. Nog net niet van de laatste trede gerold. Het scheelde niet veel. Ik had de macht om dat te voorkomen en gelukkig gaat het de laatste tijd weer omhoog.

 

Tien treden, tien stappen. Het is nog niet het einde, maar het is nu goed en aan de voorwaarden voldaan beoordeeld. Kritische ogen keken op zaterdag 10 juli jl. mee en dat deden wij naar elkaars presentatie. Mijn presentatie is door onze leraar Harry ( www.EneHarry.nl ) samen met mijn persoon gefotografeerd. Wat ik bereikt heb is, net als bij de overige cursisten, dat wij de Basisopleiding Fotografie op de Fotovakschool goed doorlopen hebben. Dat is binnen, het is behaald.

Maar ik ga nog verder tellen. Het getal elf. Vanaf komende september ga ik de Vakopleiding Fotografie volgen. Om het positieve gevoel in mij verder omhoog te krikken. Ik wil meer tappen van het positieve gevoel in de hoogte.

 

Klik hier alle foto's van mijn presentatie.

5. jun, 2017

Heilige Geest, vlammen boven de hoofden van de mensen… Je moet het maar in geloven, in de oorsprong van het Pinksterfeest. Een deel ons mensen doet dat nog. Het andere (het grotere…?) deel van de mensen gebruikt de twee Pinksterdagen om grote (muzikale) evenementen te bezoeken, een vakantieweekend op de camping vieren, graaf en gravin zijn op de Dag van het Kasteel, heel origineel de diverse showrooms bezoeken of om de winkelkarren in de supermarkten vol te sjouwen. Van mij mag het. Een ieder moet doen waar hij of zij zich prettig mee voelt en zolang men de ander maar respecteert in zijn/haar beleving op deze dagen.

Vlammen… en dat ’s morgensvroeg op tweede Pinksterdag. Nabij het water van de IJssel. Veronderstel dat er echt vuur zou zijn ontstaan, dan was er bluswater aanwezig. Op tweede Pinksterdag heel vroeg stond ik samen met mijn fotocamera aan de oever van de IJssel. Wij stonden het ochtendgloren te aanschouwen. De wekker was op deze dag zeer vroeg afgegaan en hierom stonden wij wat met geknepen ogen zo langs de rivier. Voor mij was dat niet erg, ik kon met mijn geknepen ogen wel van mij afkijken. Mijn camera had wat tijd nodig om zijn werk te doen. Met ‘geknepen’ diafragma en een wat lange sluitertijd leverde dat het water in de IJssel rustig stroomde. Veel rimpels werden zo werden zo glad gestreken en dat was bij mij de bedoeling. De tweede Pinksterdag rustig beginnen, zo ook met het stromend rivierwater.

Wachten op het pinkstervuur, op de zonsopkomst op deze ochtend. Op een gegeven moment was het withete zonlicht waar te nemen van achter de bomen aan de overkant van de IJssel. De zon had haar oranje gloed omgeruild voor het withete licht. Bij het zien van het zonlicht kon ik mij de vraag stellen wat het zonlicht vandaag meekrijgt van de door haar verlichte aardbol. In onze huidige tijd krijgt de zon veel mee en dat door een deel van de mensen onder ons veroorzaakt. Hierbij de actualiteiten volgend. Kon de zon maar een tandje minder zonlicht geven, dan is het niet erg dat het wereldwijde Klimaatakkoord op z’n kop ligt. Die ene president geeft met zijn ‘kijk’ en ‘woorden’ ook nog eens veel extra ‘warmte’. Waren er in de actualiteiten van de dalende Heilige Geest en daarvoor in die vroegere tijd, engelen op Aarde? De laatste dagen heeft de zon vele, op een trieste en verschrikkelijke wijze engeltjes en engelen aan haar voorbij zien gaan……

Terugkijkend naar waar ik vandaan kwam deze ochtend zag ik het rivierlandschap verlicht. Ik besloot om het pad waar ik liep verder te gaan afwandelen. Daarbij de kleine dauwdruppeltjes bewonderen en wat verderop was het uitgebloeid, maar daar kroop wel een heel kleine fauna. Het enigste lopende fauna wat ik op deze ochtend zag. Het grote wild, wat in de Duursche Waarden rondloopt, liet zich niet zien. Dat gaf ook niet. Ik wilde het licht zien worden en dat had ik. Nu was het nog van de IJssel genieten. Er kwam een groot schip aangevaren. Aan de vorm van het schip kwam mij wat bekends voor. Het is niet waar, de Vlieland heb ik een jaar geleden zo rond deze tijd ook gefotografeerd.

Alleen zo door het landschap wandelend kun ‘je de koning te rijk voelen’. Dat kwam bij mij ook op, op mijn keerpunt van mijn ochtendwandeling. Hierbij twee vissers dobberend (ik ben niet op de hoogte van de tegenwoordige uitrusting) bekijkend. Teruglopend zag ik de lucht in mooie chaotische vormen van wolkensluiers. Als dit maar niet tekenend is voor de komende tijd. Er heerst en er regeert meer dan genoeg chaos. Misschien dat deze ‘hoge’ bewoner het kan zien aankomen. Ik in ieder geval niet. Wat ik wel hoop is dat deze ooievaarsjongen die gevoederd werden, straks voorbeeldige kleine grut in een draagluier wegbrengen naar gelukkige ouders. Dan kan de wereld misschien weer wat mooier worden. Of is deze gedachte van mij, net als over de oorsprong van het Pinksterfeest bijgeloof van mij……?

Zucht…, was er maar meer als bijgeloof, niet waar en niet gebeurd.

 

Klik hier voor alle foto's genomen op een mooie ochtend van tweede Pinksterdag 5 juni.