Mijn Kijk op Dingen

22. dec, 2017

In vele keukenhuishoudens is het aanwezig. Het kan gebruikt worden om gezond en met weinig vet het eten te bereiden. Gebruik het daarom.
Voor de mens inwendig en om de lekkere trek wat bij menigeen vaak aan het eind van de dag ontstaat, ga bij voorkeur naar een goede groentewinkel. Kies daar voor goede producten, op kleur bij elkaar verzamelen en afrekenen aan de kassa.
Voor de verdere in- en aanvulling van het menu, wordt alles wat vliegt, loopt en zwemt vriendelijk met rust gelaten. Het geheel wat bereidt wordt is plantaardig. Alhoewel… Alle kleuren krijgen het straks heet.
Voor het heet bereiden van het menu, gebruik een fles ‘FRUITIG’. De inhoud hiervan is uitermate geschikt om het eten te bereiden… Al ging het hier meer om de fles waarbij men de inhoud gebruikt. (#FVS)

19. nov, 2017

Zondagavond… Dan wordt er Duitse televisie gekeken. Niks bijzonders hoor. Het is wel een ‘Krimi’, een Duitse detectiveserie!  Goed, vroeger las ik boeken van de Cock. Met Cee Ooo Cee Kaa. ‘s Avonds laat in mijn bed kon ik deze boeken lezen. Op televisie was er Inspector Morse, al was de Inspector in ‘A touch of Frost’ zo geweldig nors in zijn communicatie. Nog verder terug in de tijd; Der Alte en Derrick. Daar waren de ‘zeer stille slachtoffers’ zo realistisch, het was net echt. Tatort was vroeger ook op de televisie en het bestaat nog steeds. Tja… Ik heb vroeger veel ‘dood’ gezien op televisie.

Televisie kijken is verleden tijd. Offline… Online is heden. Daarnaast de afstandsbediening van de audio binnen handbereik. Huiswerk maken als ook beoefenen van leerstof en andere computervaardigheden uitoefenen voor diverse activiteiten. Als het ‘s avonds goed is, nog even muzikaal op YouTube, een muziekstream of (internet-)radio. Mijn favorietenlijst wordt geregeld aangevuld. Het is de avond beter doorkomen. Vroeger wanneer er niks meer op de televisie was en het plat vermaak was, dan was het…… Slapen op de bank.

In mijn woonkamer staat nog zo een mooi exemplaar. Zo een toestel met een kleine 55 centimeter beeldbuis. Aan de achterzijde een flinke uitbouw. De kleuren worden wel als kleur door de beeldbuis de woonkamer in gestraald. O ja, er zit ook Teletekst op. Het is geen stereo en de afstandsbediening werkt niet meer, maar ja… Het geheel is ook van 1995, dus meer als twintig jaren aanwezig als huisraad. Sinds weet ik niet meer, staat er bovenop mijn televisie een decoder van mijn kabelexploitant. Dit om het digitale Tv-signaal om te turnen naar een ander signaal. Daar staat het geheel als huisraad vanaf het moment dat ik op mijzelf woon. Geheel stil en heel weinig actief als zinvolle huisraad. Vroeger… Heel vroeger keek ik veel televisie.

Nu het elektronische en met een Eindhovense naam daar gelaten. Daar waar mijn tweede eettafel staat wordt op zondagavond vaak Tatort gekeken. Onlangs keek ik met een scheef oog mee. Diagonaal ging het van mijn laptop met veilige leerstof (VCA leerstof), naar met een wat sterk benodigde zenuwstelsel kijk op een computerscherm, waar online een aflevering van Tatort weergegeven werd. Paranormaal… Het was niet normaal, maar dat is de misdaad ook niet. Psychisch… Hoeveel individuen op straat en waar dan ook hebben niet een ‘kronkel’, een stoornis tussen de oren? Het kon zijn dat deze aflevering vlak voor een angstaanjagend (de ander een beetje schrik geven😀) maar vriendelijk feestdag uitgezonden werd. Wie weet het? Halloween misschien…? Het zou aan de makers van deze aflevering gevraagd moeten worden. Er waren genoeg scenes in deze aflevering om angst naar de kijker te geven. Hoe sterk is jouw zenuwgestel…?

 

Klik hier voor alle foto’s. Zo’n avondje een Krimi kijken bracht mij op het idee om als een duister persoon op zondagavond te dolen door Enschede. Op zoek te gaan naar het licht en deze zonder angst vast te leggen.

2. sep, 2017

Overdenkingen in…

 

 

 

 

 

 

 

 

Afweging…

 

Gepeins…

 

Overpeinzing…

 

Overweging…

 

Gelukkig zonder een sprekende preek, alleen maar stilte…

26. aug, 2017

Wanneer je oud bent, dus daarbij een leeftijd hebt en wat uit vele jaren is opgebouwd. Als daarbij de wereld om je heen dit ook kan zien aan uiterlijke kenmerken. Dan kan het zomaar zijn, dat je wordt vergeten en als niet meer aanwezig in de samenleving.

Wanneer de samenleving om je heen dan ook gebreken aan je ziet, dan is het voor je al gauw voorbij in de ogen om je heen. Er is dan al gauw een oordeel over jou als persoon en waar je om het optimistisch te benoemen, men ‘rust’ naar jou toe ‘gunt’. Maar wanneer is een gebrek in de ogen van ander een gebrek. Wanneer men zoals ik een hoofd op mijn romp heb. Links en rechts aan de bovenzijde van mijn romp een arm, met daaraan een hand, met daaraan weer vier vingers en een duim. Aan de onderzijde van mijn romp lopen twee benen op elk een voet. Verder zijn er nog wat kleine intimiteiten zichtbaar wanneer ik ongekleed rondloop. Dit alles zeg ik vanuit een grijze materie wat tussen mijn (twee) oren en achter mijn (ook twee) ogen zit. Het laatste worden praktisch altijd met modieuze glazen aangestuurd. Oh ja… Ademen en praten, kan ik ook!

Wat zijn de gedachten aan gebreken, oordeel en de wereld om je heen? Wanneer men zoals ik op dit moment veel nieuwe mensen ontmoet en hierdoor veel gesprekken voert, dan verkrijgt men veel mee. Een aantal gesprekken mogen, maar er zijn ook gesprekken die moeten en dit in een wereld wat continu veranderd om ons heen. Het laatste ooit gebruikt naar mij toe… en ja, ik zie het ook. Voordeel is nu dat ik ook verander. Tegen een aantal aspecten kijk ik nu anders dan voorheen. Zonder direct een oordeel te vormen de gesprekken aan te gaan. Dat is al één aspect. Over gebreken gesproken… Een ieder heeft ergens enkele gebreken.

De gemoedstoestand in mij, gunt in mij geen rust om de gehele dag niets te doen. Dat zal bij velen ook zo zijn en velen zullen hierin een invulling geven waarbij zijn/haar gemoedstoestand met hopelijk mooie dagelijkse bezigheden gevoed wordt. Anderen mogen…, moeten praten voor hopelijk nieuwe dagelijkse bezigheden. Er wordt ook anders gepraat. Ervaringen aanhoren vanuit mensen waar je zoals ik vrijwillig gaat bijstaan. Daar werd ik koud van bij het aanhoren, luisterend naar de woorden, vanuit een persoon ouder dan ik. Anders is het waar ik niets anders dan respect kan tonen, op een voornemen om voor vele maanden ergens in een ontwikkelingsland, daar de mensen te helpen. Mijn gemoedstoestand wordt op dit moment gevuld met vele (levens-)woorden en vrijwillige activiteiten. Het geeft mij ervaringen en energie.

Komt er nog een eind? Ja, aan mijn tekst nu komt een eind. In de toestand waar mij nu bevindt……!? Eerst een vergelijking. Mensen met alleen succes en grootpraat kunnen vallen als een baksteen. Deze hebben hierna vaak een groot probleem. Mensen die ik vanuit een situatie ken waar ik mij ook in bevind, hebben een uitzinnige wilskrachtige vastberadenheid. Niet bij de pakken neerzitten. Er is ergens een nieuwe uitdaging. Zoals ook de oude bakstenen van een oud en versleten gebouw, een nieuwe invulling kan krijgen voor de mens.

 

Klik hier voor alle vallende stenen van een voormalig steenfabriek.

26. jul, 2017

De dag begint met een wandeling over een wandel- en fietspad. Op pad naar een baken in het landschap, een stuk industrieel erfgoed. Tot ergens in de jaren zeventig van de vorige eeuw was het nog actief als rookafvoer en voor een luchttrek in de steenovens van de voormalige steenfabriek in het buurtschap Fortmond. Dit gelegen tussen Olst en Wijhe aan de IJssel. Ik wandel met een verwachting in mij van; Wat ga ik vandaag beleven? Het is elke keer anders. Ik wandel door en sleep een bolderkar met attributen achter mij aan.

Voor mij wordt het weer een dag verblijven en nuttig maken op een terrein voor mij niet groter dan een voetbalveld. Verder weg wil en kan het niet. Er moet wat in ogenschouw blijven. Voor zover het niet in ogenschouw is. Drie paar ogen, jonge ogen houden mij vandaag in de gaten. Maar meer houden de jonge ooievaars in de gaten wanneer één van de ouders of beide ouders naar hun nest komen vliegen. Er wacht dan voor hen vaak een heerlijk eetmaal. Ik geniet van het gevederde leven hoog boven het IJssellandschap.

De bolderkar is geparkeerd, een tuinstoel is uitgeklapt en de parasol staat wanhopig zich staande te houden in de wind. Dit zo in de directe omgeving van de voormalige steenfabriek. Het is wachten op eerste deelnemers van de IJsselbiënnale. Voor mij is het zitten op de tuinstoel en wachten. Nou ja… Het is eerder de meegebrachte thermoskan openen en de koffie gieten in een mok. De nieuwskrant van deze dag erbij pakken en een broodje voor het eten. Alles wat in mijn directe omgeving gebeurd is natuur.

Op de stroming van de IJssel glijdt het land aan mij voorbij… Wilgen, weiden, uiterwaarden roodbont vee, een boerderij… Op het wiegen van de golven waar het water wordt gehoord… Vliedt wat vol is voor een ledig lucht, geeft adem aan het woord Een gedeelte van het IJsselgedicht door Alet Boukes, stadsdichter van Zwolle. Vlak bij mij ligt een steen met daarin ingegraveerd een tekst. ‘IJssel als strijdtoneel’ is de tekst naast een verwijzing naar het aardse internet ‘waar cultuur en natuur samenstromen’. Natuur…, achter mij is een groot natuurgebied aanwezig. Compleet met grote grazers en galopperende viervoeters. Cultuur… en dan in de kunstvorm. Daar sta ik vandaag voor. Als suppoost om mensen tekst en uitleg geven over het geluidskunstwerk van Nathalie Bruys. Een prachtig kunstwerk vind ik het zelf. Zang, muziek, klank en gesproken woord en dat geheel in elkaar verweven. Ik heb mensen geheel intens zien genieten, geheel tot rust zien komen en waarbij ik mij stil heb gehouden om geen stoorzender te zijn in het kunstwerk van ruim een uur. Ik geniet van mijn directe omgeving.

Er komt een afwisseling in het genieten naar mij toe. Mensen, anders gezegd deelnemers. Dit wordt dan nog bevestigd als ik van hen een ticket te zien krijg. Ik stel mij voor en heet hun welkom. Verder vertel ik deze mensen wat zij gaan beleven in mijn directe omgeving vandaag en wat zij kunnen aanschouwen aan het zichtbare deel van het kunstwerk van Nathalie Bruys. Ik breng een aantal koptelefoons in gereedheid, samen met de spelers waar het geluidskunstwerk op geprogrammeerd staat. Wanneer mijn bezoek de eerste tonen in de koptelefoons horen, wijs ik hen de route aan waar zij langs de panelen kunnen wandelen en dat in de nabijheid van de voormalige steenfabriek en de IJssel. Voor mij is hierna weer het kleine genieten.

Klein… en zo kan ik mij ook voelen in het landschap waar ik vandaag aanwezig mag zijn. Om mij heen is de natuur groot en dan groot in de kracht wat het in zich heeft. Vele kleine natuur elementen samen heeft een grote kracht en geeft kracht. In het laatste is dat het mij inspireert om het kleine te fotograferen en daarbij te verbazen hoe druk het is voor het dagelijks levensonderhoud en voorbestaan. Wat ik nog niet gedaan heb, is met mijn voeten in de IJssel staan. Daar gun ik mij nu nog geen tijd voor. Al is het meer dat ik nu in functie ben en hierom niet mijn plek kan verlaten. Maar fijn, het IJsselwater is in zicht vanaf mijn locatie, mijn standplaats.

Vandaag heb ik weer leuke en vriendelijke mensen mogen ontvangen. Deelnemers aan de Biënnale en waarbij zij met mij hun ervaringen en belevingen uitwisselen van andere kunstwerken die zij al gezien hebben en ik nog niet. Maar ook andersom, ik vertel de deelnemers ook over de kunstwerken die ik al gezien heb en hoe ik deze heb ervaren.

De dag is voorbij. Ik ruim de attributen op en plaats het in de bolderkar. Daarbij realiseer ik mij dat het voor mij weer een bijzondere dag was. Deelnemers ontvangen, tekst en uitleg geven. Ik mag hen laten beleven in een kunstwerk en tot slot; men mag met de voeten in de IJssel. Al wandelend ga ik met de bolderkar terug en ik kijk nog even achterom. Het was weer een dag tot mijzelf en één zijn in het landschap. In de verte zie ik het ooievaarsnest. Het duurt niet lang meer en de drie jongen vliegen het nest uit. Goed… Zoals ik verteld heb, heb ik het tijdens mijn aanwezigheid het nog niet gedaan. Maar hopelijk zie ik straks bij een volgende keer suppoost zijn, de jonge ooievaars met hun voeten in de IJssel staan. De richtingaanwijzer is vanaf hun nest te zien.

 

Klik hier voor alle grote en kleine foto’s.